Παραδεισιώτες και Παραδεισιώτισσες,
Επιλέγω να σπάσω την ιδιότυπη σιωπή που ο ίδιος επέβαλα τόσο καιρό στη στήλη και στον εαυτό μου (όχι όμως στη συνείδησή μου και στην αντίληψη των γεγονότων που εξελίσσονται καθημερινά γύρω μας) με τη «Στιγμή της αλήθειας». Όχι, όχι ο τίτλος δεν είναι ποιητικό προγεφύρωμα ούτε αλληγορικό προανάκρουσμα για μια «υψηλού επιπέδου» συζήτηση. Αντιθέτως, είναι ένας πολύ πεζός τίτλος, ο οποίος παραπέμπει στη γνωστή εκπομπή του MEGA. Παρόλο που βρίσκομαι στην ξενιτιά, πολύ μακριά από τη μαμά πατρίδα, μαθαίνω τα συνταρακτικά νέα από την ελληνική και κυπριακή πραγματικότητα. Από καιρό τώρα ακούω ότι αυτή η εκπομπή του MEGA καταγράφει αξιοσημείωτα ποσοστά τηλεθέασης (τα λεγόμενα νούμερα της AGB) και ότι, σε κάθε περίπτωση, έλκει το ζωηρό ενδιαφέρον των νέων ανθρώπων. Μια νεολαία που αντί να παίρνει πρωτοβουλίες για επίλυση των χρόνιων προβλημάτων του ελληνικού πανεπιστημίου, αντί να κατεβαίνει στο δρόμο διεκδικώντας τα δικαιώματα της νέας γενιάς στην εργασία, την παιδεία, τη υγεία και την προστασία των προσωπικών ελευθεριών, κάθεται και παρακολουθεί την κ. Μανωλίδου. Την «τηλε-καημένη» αυτή τηλεπαρουσιάστρια που ακόμα και ο τρόπος που μιλάει είναι υποκριτικός, φορμαρισμένος από την εικόνα της τηλεόρασης. Ειλικρινά σας λέω, όταν είδα αυτήν την κυρία να ξεμπροστιάζει τους δήθεν παίκτες αυτής της εκπομπής και μετά να κάνει ότι τους συμπονά κιόλας, ευχόμουν να μπορούσα να έβαζα το χέρι στον υπολογιστή και να τις έριχνα δυο σφαλιάρες. Δυο μόνο, δεν θα σήκωνε άλλες.
Φίλες και φίλοι,
Η ελληνική και κυπριακή τηλεόραση παραπαίουν μέρα με τη μέρα. Και με δικό μας φταίξιμο. Ανεχόμαστε να βλέπουμε τηλε-σκουπίδια, να χαζεύουμε από τους δέκτες των τηλεοράσεών μας τον κάθε βλάκα και την κάθε αμόρφωτη παρουσιάστρια να ξεμπροστιάζει ανθρώπους όλα θυσία στο βωμό της τηλεθέασης. «Η στιγμή της αλήθειας» είναι ένα από τα πιο άθλια προγράμματα τηλεόρασης που έτυχε έστω και μια φορά να παρακολουθήσω. Συγκεκριμένα παρακολούθησα το επεισόδιο της 15ης του Μάη και έφριξα: μια κοπέλα από την Αλβανία να υφίσταται μαζί με την οικογένειά της εξευτελιστική ταπείνωση, απαντώντας σε χυδαίες ερωτήσεις πολύ προσωπικού χαρακτήρα. Στο τέλος έφυγε άφραγκη και με το στίγμα της πουτ****. Ανθρώπινα δράματα ξετυλίγονται στο τηλεοπτικό φακό, προκαλώντας πολλές φορές το ειρωνικό μειδίαμα των τηλεθεατών και τα πικρόχολα σχόλιά τους. Τώρα θα μου πείτε ότι είναι στη διακριτική ευχέρεια των συμμετεχόντων να κάνουν την ζωή τους θέμα και θέαμα ενώπιον χιλιάδων κακομοίρηδων που τη βρίσκουν κατακεραυνώνοντας όλους τους άλλους, για να ξεχάσουν τα δικά τους προβλήματα. Αυτό είναι αλήθεια. Αλλά το άλλοτε ευαίσθητο ΕΣΡ (Εθνικό συμβούλιο ραδιοτηλεόρασης), το οποίο κόπτεται για τη διατάραξη της καθωσπρεπικής γαλήνης από την κριτική του Λαζόπουλου και των σατυρικών εκπομπών, δεν έδειξε την ίδια ευαισθησία απέναντι στο όλο θέμα. Μούγκα το ΕΣΡ. Σιγή ιχθύος τηρεί το αγαπητό ΕΣΡ απέναντι στους μεταπράτες της ανθρώπινης δυστυχίας που δεν ορρωδούν προ ουδενός προκειμένου η μεζούρα της τηλεθέασης να ανέβει. Το θέμα είναι ως πότε.
Τετάρτη 20 Μαΐου 2009
Πέμπτη 23 Απριλίου 2009
Παραδεισιώτες, Παραδεισιώτισσες...
Κρανίου τόπος, πράγματι! Όχι ότι δεν είχα τι να γράψω. Όχι! Έγιναν τόσα πολλά αυτό το διάστημα της απουσίας μου. Δεν ξέρω αν αυτό ακούγεται ως μια φτηνή δικαιολογία (εμένα μου θυμίζει τις συνήθεις δικαιολογίες μας όταν πρέπει να υποβάλουμε προς αξιολόγηση ένα σύγγραμμα) αλλά δεν έχω πλέον ελεύθερο χρόνο. Για μένα ο ελεύθερος χρόνος είναι περιττή πολυτέλεια. Η ακαδημαϊκή ζωή στα πανεπιστήμια των ΗΠΑ είναι πολύ σκληρή. Απαιτεί θυσίες. Θυσιάζεις την προσωπική σου ζωή, θυσιάζεις τις χαρές, τη διασκέδαση, τις βόλτες, τα ταξίδια, το γράψιμο, ό,τι σε γεμίζει και σε ορίζει υπαρξιακά. Πιστέψτε με "είναι βάσανο ο φίλος που φωνάζει εκδρομή"! Πόσο μάλλον ο Παραδεισιώτης που φωνάζει ότι πρέπει να φωνάξουμε κατά των μπαστακομένων καρεκλοκένταυρων που μας κάνουν τον βίο αβίωτο. Υπόσχομαι λοιπόν ότι θα επανορθώσω πολύ σύντομα και το ιστολόγιο θα επανέλθει δριμύτερο, στον ρόλο του ως οξεία και δηκτική κριτική των όσων συμβαίνουν γύρω μας και μας πονάνε και μας αδικούν.
Αγωνιστικούς χαιρετισμούς,
ΑΓΙΟΣ
Αγωνιστικούς χαιρετισμούς,
ΑΓΙΟΣ
Κυριακή 4 Ιανουαρίου 2009
Το "κόκκινο δωμάτιο" πάει Χαβάη...
Στη Χαβάη οι τοπικές αρχές και οι πολίτες πέρασαν δύσκολες ώρες! Πως θα περάσει τις διακοπές του ο εντολοδόχος πρόεδρος των ΗΠΑ, Barack Obama; Τι θα φάει, τι θα πιει, που θα στεγάσει το κεφάλι του, την οικογένειά του και την αμερικανική υπερηφάνεια του πρώτου πολίτη της (τέως;) κοσμοκράτειρας δύναμης. Το τι άγχος είχαν οι καμαριέρες του πολυτελούς καταλύματος, στο οποίο ο πρόεδρος των ΗΠΑ κατέλυσε, δεν περιγράφεται, φίλες και φίλοι. Φανταστείτε κάτι σαν το "κόκκινο δωμάτιο", τη γνωστή σειρά του MEGA! Ο πρόεδρος έπρεπε να μείνει ικανοποιημένος! Από ό,τι μάθαμε και γκολφ έπαιξε ο Mr. Obama, και τα ακριβά του εδέσματα τα έφαγε, και τρυφερές στιγμές μετά της συζύγου του είχε. Δεν συνηθίζω να συζητώ θέματα παραπολιτικής. Δεν συνηθίζω να κατεβάζω την πολιτική στο επίπεδο της κλειδαρότρυπας. Αλλά, εν προκειμένω, φίλες και φίλοι, η υπόθεση δεν είναι παραπολιτική. Αντιθέτως, είναι εξόχως πολιτική. Ο επόμενος πλανητάρχης ασχολείται με τα μπαλάκια του... γκολφ, τη στιγμή που εκατοντάδες άνθρωποι σφαγιάζονται στην Μέση Ανατολή στο βωμό των πολιτικών επιδιώξεων του αχρείου πρωθυπουργού του Ισραήλ. Αυτού του αρχι-δολοφόνου. Τη στιγμή που το αίμα τόσων μικρών παιδιών ρέει άφθονο στην Παλαιστίνη, ο Mr. Obama επέλεξε να σωπάσει και να κρυφτεί πίσω από το δόγμα «μέχρι τις 20 Ιανουαρίου πρόεδρος είναι ο Μπους».
Η 27η Δεκεμβρίου, η ημέρα έναρξης των βομβαρδισμών στη Λωρίδα της Γάζας, απέχει μόλις 24 ημέρες από την ορκωμοσία του νέου Προέδρου των ΗΠΑ. Τραγική ειρωνεία ή κίνηση στρατηγικά πολιτική; Η ηγεσία του Ισραήλ αποφάσισε να αιματοκυλίσει τη Γάζα λίγες ημέρες πριν ορκιστεί ένας πρόεδρος που εξελέγη με την υπόσχεση της αλλαγής της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και που έχει δεσμευθεί ρητά να συνομιλεί (και να ενθαρρύνει συνομιλίες) ακόμη και με τους χειρότερους, πιο επικίνδυνους και βίαιους «εχθρούς». Και εδώ αναφύεται αναπόφευκτα το ερώτημα: τώρα που οι εξελίξεις είναι πια ραγδαίες στην πιο ευαίσθητη περιοχή του πλανήτη, που βρίκσεται ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ; Γιατί δεν αναλαμβάνει πρωτοβουλία εκτόνωσης της κρίσης; Γιατί δεν προσπαθεί να θέσει ένα όριο στις χιτλερικές επιθέσεις του Ισραήλ κατά αμάχου πληθυσμού; Ο Μπους κρίθηκε από τον αμερικανικό λαό και κατακρίθηκε ως ανίκανος και βλάξ. Γι' αυτό και ο αμερικανικός λαός έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης στον Ομπάμα. Περιμένει να δει έργο και όχι το ίδιο έργο σε επανάληψη.
Αν το πιάσατε το υπονοούμενο του τίτλου της ανάρτησης αυτής, μπράβο σας! Αν όχι θα σας το αποκαλύψω τώρα: έχω την εντύπωση ότι το δωμάτιο του Ομπάμα στην Χαβάη ήταν "κόκκινο" όσι εξαιτίας των ιδιαίτερων στιγμών του πλανητάρχη και της πρώτης κυρίας των ΗΠΑ. Αυτό που έκανε "κόκκινο" το δωμάτιο ήταν το αίμα των εκατοντάδων παιδιών στη Γάζα. Και τι δεν δίνω, φίλες και φίλοι, να βρισκόμουν μπροστά μπροστά όταν ο Ομπάμα θα συναντούσε το τραυματισμένο προσωπάκι ενός παιδιού στη Γάζα να τον ρωτάει γιατί τα αιμοβόρα "πουλάκια" σκότωσαν τη μάνα του; Και τι δεν δίνω...
Η 27η Δεκεμβρίου, η ημέρα έναρξης των βομβαρδισμών στη Λωρίδα της Γάζας, απέχει μόλις 24 ημέρες από την ορκωμοσία του νέου Προέδρου των ΗΠΑ. Τραγική ειρωνεία ή κίνηση στρατηγικά πολιτική; Η ηγεσία του Ισραήλ αποφάσισε να αιματοκυλίσει τη Γάζα λίγες ημέρες πριν ορκιστεί ένας πρόεδρος που εξελέγη με την υπόσχεση της αλλαγής της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και που έχει δεσμευθεί ρητά να συνομιλεί (και να ενθαρρύνει συνομιλίες) ακόμη και με τους χειρότερους, πιο επικίνδυνους και βίαιους «εχθρούς». Και εδώ αναφύεται αναπόφευκτα το ερώτημα: τώρα που οι εξελίξεις είναι πια ραγδαίες στην πιο ευαίσθητη περιοχή του πλανήτη, που βρίκσεται ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ; Γιατί δεν αναλαμβάνει πρωτοβουλία εκτόνωσης της κρίσης; Γιατί δεν προσπαθεί να θέσει ένα όριο στις χιτλερικές επιθέσεις του Ισραήλ κατά αμάχου πληθυσμού; Ο Μπους κρίθηκε από τον αμερικανικό λαό και κατακρίθηκε ως ανίκανος και βλάξ. Γι' αυτό και ο αμερικανικός λαός έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης στον Ομπάμα. Περιμένει να δει έργο και όχι το ίδιο έργο σε επανάληψη.
Αν το πιάσατε το υπονοούμενο του τίτλου της ανάρτησης αυτής, μπράβο σας! Αν όχι θα σας το αποκαλύψω τώρα: έχω την εντύπωση ότι το δωμάτιο του Ομπάμα στην Χαβάη ήταν "κόκκινο" όσι εξαιτίας των ιδιαίτερων στιγμών του πλανητάρχη και της πρώτης κυρίας των ΗΠΑ. Αυτό που έκανε "κόκκινο" το δωμάτιο ήταν το αίμα των εκατοντάδων παιδιών στη Γάζα. Και τι δεν δίνω, φίλες και φίλοι, να βρισκόμουν μπροστά μπροστά όταν ο Ομπάμα θα συναντούσε το τραυματισμένο προσωπάκι ενός παιδιού στη Γάζα να τον ρωτάει γιατί τα αιμοβόρα "πουλάκια" σκότωσαν τη μάνα του; Και τι δεν δίνω...
Βιτριόλι
Του Στάυρου Θεοδωράκη
...........................................................................
(ΑΓΙΟΣ: στο δεύτερο μέρος μιας ανάρτησης τον Δεκέμβριο του περασμένου πια έτους - Τα παιδιά με τα μεγάλα @@ ήταν ο τίτλος αυτής της ανάρτησης - περιγράφα πως οι μεγάλοι Ελληναράδες σε κάποια περιοχή της Κύπρου χτύπησαν ανελέητα τη μικρή Μαργαρίτα, μόνο και μόνο επειδή ήταν μαύρη. Μου έκανε εντύπωση τότε η δήλωση της Γενικής Διευθύντριας του Υπουργείου Παιδείας της Κύπρου, η οποία έκανε λόγο ούτε λίγο, ούτε πολύ για ένα ευκαιριακό φαινόμενο "νεανικής παραβατικότητας". Διαφώνησα τότε. Και το παρακάτω περιστατικό, ΔΥΣΤΥΧΩΣ, δικαιώνει τη διαφωνία μου. Με τη πένα του Στάυρου Θεοδωράκη διαβάστε, φίλες και φίλοι, μια ανατριχιαστική ιστορία, η οποία δεν είναι, ΔΥΣΤΥΧΩΣ, σενάριο για ταινία τρόμου...)
..........................................................................
Η είδηση δεν έπαιξε στην τηλεόραση, αλλά μάλλον θα την έχετε ακούσει. Μια γυναίκα προχωράει στα Πετράλωνα. Λίγο πριν τα μεσάνυχτα και λίγο πριν τα Χριστούγεννα, 22 προς 23 Δεκεμβρίου. Δύο άντρες (!)
αίφνης ξεπετάγονται μπροστά της και τις πετούν βιτριόλι στο πρόσωπο! Ναι, βιτριόλι! Τα μάτια της και τα χείλη της καίγονται. Το ΕΚΑΒ τη μεταφέρει στα επείγοντα του Ευαγγελισμού.
Ποια είναι; Μια Βουλγάρα μετανάστρια, μητέρα ενός αγοριού, καθαρίστρια και συνδικαλίστρια τα τελευταία χρόνια στα σωματεία καθαριότητας. Μια «ξένη» δηλαδή που «δεν κάθεται στ΄ αυγά της». Λυπάμαι που θα σας απογοητεύσω, αλλά όσο κι αν προσπαθώ δεν βρίσκω πιο τραγική γι΄ αυτή την πόλη είδηση στο κλείσιμο της χρονιάς. Οι γείτονες δεν έχουν βίντεο, τα κινητά δεν έστειλαν sms, κινητοποιήσεις δεν έγιναν, κάτι συνάδελφοί της μόνο διαδήλωναν προχθές στην Αθηνάς, και βέβαια δεν υπάρχουν εντυπωσιακές φωτογραφίες για τον «απολογισμό» των περιοδικών. Αλλά αυτή η γυναίκα είναι εδώ, ημίτυφλη στον Ευαγγελισμό, για να μας θυμίζει το μεγαλύτερο κοινωνικό πρόβλημα της χώρας.
Γιατί εν θερμώ μπορεί να ειπώθηκαν διάφορα, αλλά αυτοί που βιώνουν τη βία σε αυτή την χώρα και σίγουρα την κρατική βία δεν είναι τα παιδιά μας, ούτε οι φοιτητές μας. Άλλωστε στη σύγκρουση ενός μπάτσου και ενός νέου ακόμα και τα συντηρητικά ΜΜΕ στο πλευρό του νέου θα βρεθούν. Οι μετανάστες όμως είναι μόνοι τους. Τον Οκτώβριο σκοτώθηκε με ροπαλιές ένας μετανάστης έξω από τη Διεύθυνση Αλλοδαπών στην Πέτρου Ράλλη. Ουδείς νοιάστηκε.
Επιπροσθέτως, λίγες μέρες μετά, η κυβέρνηση κατέθετε πρόταση νόμου για τα παιδιά των μεταναστών και ελάχιστοι αντέδρασαν. Ξέρετε τι λέει η ρύθμιση; «Τέκνα υπηκόων τρίτων χωρών, τα οποία γεννήθηκαν και διαμένουν στην Ελλάδα (ναι, ναι) και των οποίων οι γονείς εξακολουθούν να διαμένουν νόμιμα στη χώρα, (ναι, ναι, ναι) μετά τη συμπλήρωση του 18ου έτους της ηλικίας τους και εφόσον έχουν διανύσει την πρωτοβάθμια και γυμνασιακή εκπαίδευση (ναι, ναι, ναι, ναι) αποκτούν, με απόφαση του Γενικού Γραμματέα της οικείας Περιφέρειας (πες το ευλογημένε) την ιδιότητα τού επί μακρόν διαμένοντος»! Το αντιλαμβάνεστε; Τα παιδιά των νόμιμων μεταναστών που γεννήθηκαν στην Ελλάδα και πήγαν σε ελληνικό σχολείο δεν είναι Έλληνες, είναι μόνο «μακρά διαμένοντες»!
ΥΓ: Δεν ξέρω αν είναι σωστό αλλά, μέρα που είναι, θα το κάνω. Η Κωνσταντίνα Κούνεβα έχει έναν λογαριασμό στην Τράπεζα Πειραιώς: 5012 019 021 277. Οι γιατροί στον Ευαγγελισμό μού είπαν ότι διέφυγε τον κίνδυνο. Έχει χάσει όμως το ένα της μάτι και θα δυσκολευτεί πολύ η ζωή της όπως και η ζωή του παιδιού της. Εκτός κι αν δεν είναι μόνη. Καλή χρονιά!
...........................................................................
(ΑΓΙΟΣ: στο δεύτερο μέρος μιας ανάρτησης τον Δεκέμβριο του περασμένου πια έτους - Τα παιδιά με τα μεγάλα @@ ήταν ο τίτλος αυτής της ανάρτησης - περιγράφα πως οι μεγάλοι Ελληναράδες σε κάποια περιοχή της Κύπρου χτύπησαν ανελέητα τη μικρή Μαργαρίτα, μόνο και μόνο επειδή ήταν μαύρη. Μου έκανε εντύπωση τότε η δήλωση της Γενικής Διευθύντριας του Υπουργείου Παιδείας της Κύπρου, η οποία έκανε λόγο ούτε λίγο, ούτε πολύ για ένα ευκαιριακό φαινόμενο "νεανικής παραβατικότητας". Διαφώνησα τότε. Και το παρακάτω περιστατικό, ΔΥΣΤΥΧΩΣ, δικαιώνει τη διαφωνία μου. Με τη πένα του Στάυρου Θεοδωράκη διαβάστε, φίλες και φίλοι, μια ανατριχιαστική ιστορία, η οποία δεν είναι, ΔΥΣΤΥΧΩΣ, σενάριο για ταινία τρόμου...)
..........................................................................
Η είδηση δεν έπαιξε στην τηλεόραση, αλλά μάλλον θα την έχετε ακούσει. Μια γυναίκα προχωράει στα Πετράλωνα. Λίγο πριν τα μεσάνυχτα και λίγο πριν τα Χριστούγεννα, 22 προς 23 Δεκεμβρίου. Δύο άντρες (!)
αίφνης ξεπετάγονται μπροστά της και τις πετούν βιτριόλι στο πρόσωπο! Ναι, βιτριόλι! Τα μάτια της και τα χείλη της καίγονται. Το ΕΚΑΒ τη μεταφέρει στα επείγοντα του Ευαγγελισμού.
Ποια είναι; Μια Βουλγάρα μετανάστρια, μητέρα ενός αγοριού, καθαρίστρια και συνδικαλίστρια τα τελευταία χρόνια στα σωματεία καθαριότητας. Μια «ξένη» δηλαδή που «δεν κάθεται στ΄ αυγά της». Λυπάμαι που θα σας απογοητεύσω, αλλά όσο κι αν προσπαθώ δεν βρίσκω πιο τραγική γι΄ αυτή την πόλη είδηση στο κλείσιμο της χρονιάς. Οι γείτονες δεν έχουν βίντεο, τα κινητά δεν έστειλαν sms, κινητοποιήσεις δεν έγιναν, κάτι συνάδελφοί της μόνο διαδήλωναν προχθές στην Αθηνάς, και βέβαια δεν υπάρχουν εντυπωσιακές φωτογραφίες για τον «απολογισμό» των περιοδικών. Αλλά αυτή η γυναίκα είναι εδώ, ημίτυφλη στον Ευαγγελισμό, για να μας θυμίζει το μεγαλύτερο κοινωνικό πρόβλημα της χώρας.
Γιατί εν θερμώ μπορεί να ειπώθηκαν διάφορα, αλλά αυτοί που βιώνουν τη βία σε αυτή την χώρα και σίγουρα την κρατική βία δεν είναι τα παιδιά μας, ούτε οι φοιτητές μας. Άλλωστε στη σύγκρουση ενός μπάτσου και ενός νέου ακόμα και τα συντηρητικά ΜΜΕ στο πλευρό του νέου θα βρεθούν. Οι μετανάστες όμως είναι μόνοι τους. Τον Οκτώβριο σκοτώθηκε με ροπαλιές ένας μετανάστης έξω από τη Διεύθυνση Αλλοδαπών στην Πέτρου Ράλλη. Ουδείς νοιάστηκε.
Επιπροσθέτως, λίγες μέρες μετά, η κυβέρνηση κατέθετε πρόταση νόμου για τα παιδιά των μεταναστών και ελάχιστοι αντέδρασαν. Ξέρετε τι λέει η ρύθμιση; «Τέκνα υπηκόων τρίτων χωρών, τα οποία γεννήθηκαν και διαμένουν στην Ελλάδα (ναι, ναι) και των οποίων οι γονείς εξακολουθούν να διαμένουν νόμιμα στη χώρα, (ναι, ναι, ναι) μετά τη συμπλήρωση του 18ου έτους της ηλικίας τους και εφόσον έχουν διανύσει την πρωτοβάθμια και γυμνασιακή εκπαίδευση (ναι, ναι, ναι, ναι) αποκτούν, με απόφαση του Γενικού Γραμματέα της οικείας Περιφέρειας (πες το ευλογημένε) την ιδιότητα τού επί μακρόν διαμένοντος»! Το αντιλαμβάνεστε; Τα παιδιά των νόμιμων μεταναστών που γεννήθηκαν στην Ελλάδα και πήγαν σε ελληνικό σχολείο δεν είναι Έλληνες, είναι μόνο «μακρά διαμένοντες»!
ΥΓ: Δεν ξέρω αν είναι σωστό αλλά, μέρα που είναι, θα το κάνω. Η Κωνσταντίνα Κούνεβα έχει έναν λογαριασμό στην Τράπεζα Πειραιώς: 5012 019 021 277. Οι γιατροί στον Ευαγγελισμό μού είπαν ότι διέφυγε τον κίνδυνο. Έχει χάσει όμως το ένα της μάτι και θα δυσκολευτεί πολύ η ζωή της όπως και η ζωή του παιδιού της. Εκτός κι αν δεν είναι μόνη. Καλή χρονιά!
Γράμμα στον Αϊ-Βασίλη
ΕΛΕΝΑ ΑΚΡΙΤΑ
(ΑΓΙΟΣ: Ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ σας εύχεται τα "Χρόνια Πολλά" με τη πένα της Έλενας Ακρίτα. Μου άρεσε το άρθρο της αυτό από την εφημερίδα "Τα Νέα" και το αναδημοσιεύω.)
ΑΓΑΠΗΜΕΝΕ ΜΟΥ ΑΪ-ΒΑΣΙΛΗ, Όχι που θέλω να σας κολακεύσω, αλλά λίγο σκατά τα ΄χεις κάνει! Δεν ξέρω, αλλά εκείνη η καλοκάγαθη σύζυγός σου το μόνο που ξέρει να κάνει είναι να πλάθει κουλουράκια με τα δυο χεράκια; Σε κάνα γιατρό να σε κοιτάξουν για Αλτσχάιμερ σ΄ έχει πάει; Τη γεροντική άνοια την έχετε τσεκάρει; Έχει προχωρήσει η επιστήμη, άλματα έχει κάνει, να το κοιτάξετε, μην το αφήσετε έτσι... Είσαι και κάποιων αιώνων άγιος: ένα ρεκτιφιέ χρειάζεται. Κι αυτά τα στρογγυλά γυαλάκια που χρησιμοποιείς για να διαβάζεις, κανένας οπτικός τους έριξε μια ματιά; Ή σου δείχνουνε στον πίνακα του οφθαλμίατρου τους μεγάλους αριθμούς κι εσύ τους διαβάζεις συνταγή για μελομακάρονα;
Χίλια συγγνώμη σας εύχομαι, αλλά τα νεύρα μου τσίτα: Τόσα χρόνια σου απευθύνομαι με το σεις και με το σας, χαΐρι δεν είδα. Τόσο γλείψιμο σου ΄χω ρίξει από μικρό παιδί... Στράφι πήγε. Άλλα έγραφα, άλλα μου ΄φερνες, συνεννόηση μπουζούκι! Ούτε καν το κουκλόσπιτο που σου ζητάω από 5 χρόνων, δεν αξιώθηκες να μου το φέρεις.
Θα μου πεις «ακόμα το θυμάσαι»; Όχι που θα το ξέχναγα. Στον παράγοντα «κουκλόσπιτο» έχω μνήμη ελέφαντα. Στα πόδια σου έπεφτα. Τα άπειρα γράμματα με καρδούλες, λουλουδάκια και αυτοκόλλητο αγγελάκια. Τρελός καημός το κουκλόσπιτο. Και ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί η μαμά αναστέναζε «είναι πολύ ακριβό, καρδούλα μου». Αφού εσύ θα μου το έφερνες, η μαμά τι ζόρι τραβούσε; Και μην ψάχνεις τώρα δικαιολογίες ότι και καλά δεν συνεννοηθήκαμε οι δυο μας. Κάθε χρόνο στο έγραφα με να κάτι κεφαλαία: ΤΟ ΚΟΥΚΛΟΣΠΙΤΟ ΣΤΗΝ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΑΓΟΡΑ, ΟΔΟΣ ΣΤΑΔΙΟΥ, ΑΘΗΝΑ, ΑΤΤΙΚΗ, ΕΛΛΑΔΑ, ΒΑΛΚΑΝΙΑ, ΕΥΡΩΠΗ, ΓΗ, ΗΛΙΑΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ, ΣΥΜΠΑΝ! Πόσο ηλίθιος μπορεί να είναι κάποιος και να μην το βρίσκει; Μόνο ράδιοταξί που δεν σου μίσθωνα, έλεος δηλαδή!
Το ζήτημα «Μπάρμπι» να το θίξω ή δεν μας συμφέρει; Σε θερμοπαρακαλούσα να μου στείλεις την πλήρη γκαρνταρόμπα της (με έμφαση στο ολόχρυσο φόρεμά της με το διάδημα και τα στρασάκια); Τι μου κουβάλησες λοιπόν τους «Αισώπου Μύθους»; Ε; Ε; Λαχταράει η ψυχή μου χρυσή τουαλέτα και μου στέλνεις τον λαγό και τη χελώνα; Χέστηκα αν ο λαγός τα ΄φτυσε στη μέση της διαδρομής! Έφαγα τα νιάτα μου και την ομορφιά μου να περιμένω πότε διάολο θα τερματίσει η χελώνα!
Θα μου πεις «περσινά ξινά σταφύλια, πού θα θυμήθηκες όλα αυτά;» Μα δεν τα ξέχασα και ποτέ! Τα παιδικά τραύματα σε πάνε καρότσι στην υπόλοιπη ζωή σου. Μια ζωή στα ΄χω μαζεμένα. Μια ζωή άλλα σου ζητούσα, άλλα μου ΄φερνες. Και δεν είπες και μια φορά «ουπς, σόρι, την έκανα την πατάτα!».
Όχι, αγάπη μου! Εσύ εκεί, χαλαρός, κύριος, με κείνο το αυτάρεσκο χαμόγελο πως ό,τι κάνεις είναι καλώς καμωμένο! Πως πας στο σωστό παιδί το σωστό παιχνίδι. Άλλα ντ΄ άλλα τα μεγάλα, πήγαινες.
Γιατί δεν έχω μόνο εγώ παράπονα. Όποιο παιδί και να ρωτήσεις, στην άκρη του στόματος το έχει το σιχτίρι!
Θα μου πεις: «Καλά, όλα από μένα τα περιμένετε;». Ναι, όλα από σένα τα περιμένουμε. Διότι δεν υπάρχει σάλιο, λέμε! Οι μισοί γονείς απολυμένοι, οι άλλοι μισοί υπό απόλυσιν. Κάθονται μια ώρα και κάνουν σύσκεψη κορυφής με τον εαυτό τους στο σούπερ μάρκετ πόσο πήγε το αγγούρι, τι να λέμε τώρα;
Όταν περιμένεις να σου κόψουν το φως από στιγμή σε στιγμή, να σου βγάλουν το σπίτι στο σφυρί, να σε πλακώσουν οι μπράβοι της τράπεζας; Πλάκα μου κάνεις; (Άσχετο: Το σπιτάκι σας στην Πολωνία προικώο είναι ή με νοίκι; Να πάθω ένα στρες ή να το αναβάλω;)
ΑΓΑΠΗΜΕΝΕ ΜΟΥ ΑΪ-ΒΑΣΙΛΗ, ειδικά φέτος μεγαλούργησες! Τόση άρα, μάρα, κουκουνάρα, δεν έχεις ξαναματακάνει. Αλλού ο παπάς, αλλού τα ράσα του. Είχαν απεργία οι ταχυδρομικοί υπάλληλοι και δεν έφεραν τα γράμματα; Έκαναν στάση εργασίας τα καλικαντζαράκια, που ούτε στο ΙΚΑ τα ΄χεις, ούτε ένσημα τους κολλάς; Τα ΄φτυσε το έλκηθρο με τους 4Χ4 ταράνδους; Είχες ίωση; Βαριόσουν;
Δεν ξέρω τι έπαιξε! Αυτό που ξέρω είναι ότι μας παράτησες στο έλεος! Και το βλέπεις το ρημάδι! Το κόβεις από 10 χιλιόμετρα: είναι δίσεκτο! Δίσεκτο, λέμε! Κάνε κάτι, φιλοτιμήσου, βάλε ένα χεράκι. Ένας πλανήτης ολόκληρος χτυπιέται και κοπανιέται. Η οικονομία καταρρέει, η αστική τάξη τη βγάζει στο χαρτόκουτο, η φύση χορεύει ρούμπα με τα νεύρα μας, η παγκοσμιοποίηση στη μούρη μας, η βία σε τρελά κέφια, η φτώχεια, η ανέχεια, η ανεργία, ο πόνος, η απόγνωση, το αδιέξοδο, η απελπισία!
Και τι κάνει ο Αϊ-Βασίλης για όλα αυτά; Ο παππούλης με τη χρυσή καρδιά; Το σύμβολο της ελπίδας; Να σου πω εγώ τι κάνει:
- Ένα ελαφάκι για τον Κωστάκη!
ΣΟΥ ΄ΧΩ ΝΕΑ, ΑΪ-ΒΑΣΙΛΗ! Το ελαφάκι του Κωστάκη είναι για τα μπάζα. Το ελαφάκι του Κωστάκη δεν θα λύσει κανένα απολύτως πρόβλημα. Το συγκεκριμένο ελαφάκι δε για τον συγκεκριμένο Κωστάκη (αν μιλάμε όλοι για το ίδιο ελαφάκι του ιδίου Κωστάκη) ούτε για φτύσιμο!
Γι΄ αυτό σου λέω. Τσέκαρε λίγο το ενδεχόμενο Αλτσχάιμερ. Διότι αν ειλικρινά πιστεύεις ότι η απάντηση στο μπάχαλο είναι ένα ελαφάκι για τον Κωστάκη, τότε έχουμε πολύ μεγάλο πρόβλημα! Και το κακό είναι ότι δεν το έχουμε μαζί: το κακό είναι ότι εμείς έχουμε το πρόβλημα κι εσύ το ελαφάκι!
Αυτά είχα να σου πω, Αϊ-Βασίλη! Ελπίζω τουλάχιστον ΑΥΤΟ το γράμμα να φτάσει στον προορισμό του. Α, και κάνε κι ένα δώρο στον εαυτό σου: ένα πλήρες τσεκάπ να σου βρίσκεται!
(ΑΓΙΟΣ: Ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ σας εύχεται τα "Χρόνια Πολλά" με τη πένα της Έλενας Ακρίτα. Μου άρεσε το άρθρο της αυτό από την εφημερίδα "Τα Νέα" και το αναδημοσιεύω.)
ΑΓΑΠΗΜΕΝΕ ΜΟΥ ΑΪ-ΒΑΣΙΛΗ, Όχι που θέλω να σας κολακεύσω, αλλά λίγο σκατά τα ΄χεις κάνει! Δεν ξέρω, αλλά εκείνη η καλοκάγαθη σύζυγός σου το μόνο που ξέρει να κάνει είναι να πλάθει κουλουράκια με τα δυο χεράκια; Σε κάνα γιατρό να σε κοιτάξουν για Αλτσχάιμερ σ΄ έχει πάει; Τη γεροντική άνοια την έχετε τσεκάρει; Έχει προχωρήσει η επιστήμη, άλματα έχει κάνει, να το κοιτάξετε, μην το αφήσετε έτσι... Είσαι και κάποιων αιώνων άγιος: ένα ρεκτιφιέ χρειάζεται. Κι αυτά τα στρογγυλά γυαλάκια που χρησιμοποιείς για να διαβάζεις, κανένας οπτικός τους έριξε μια ματιά; Ή σου δείχνουνε στον πίνακα του οφθαλμίατρου τους μεγάλους αριθμούς κι εσύ τους διαβάζεις συνταγή για μελομακάρονα;
Χίλια συγγνώμη σας εύχομαι, αλλά τα νεύρα μου τσίτα: Τόσα χρόνια σου απευθύνομαι με το σεις και με το σας, χαΐρι δεν είδα. Τόσο γλείψιμο σου ΄χω ρίξει από μικρό παιδί... Στράφι πήγε. Άλλα έγραφα, άλλα μου ΄φερνες, συνεννόηση μπουζούκι! Ούτε καν το κουκλόσπιτο που σου ζητάω από 5 χρόνων, δεν αξιώθηκες να μου το φέρεις.
Θα μου πεις «ακόμα το θυμάσαι»; Όχι που θα το ξέχναγα. Στον παράγοντα «κουκλόσπιτο» έχω μνήμη ελέφαντα. Στα πόδια σου έπεφτα. Τα άπειρα γράμματα με καρδούλες, λουλουδάκια και αυτοκόλλητο αγγελάκια. Τρελός καημός το κουκλόσπιτο. Και ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί η μαμά αναστέναζε «είναι πολύ ακριβό, καρδούλα μου». Αφού εσύ θα μου το έφερνες, η μαμά τι ζόρι τραβούσε; Και μην ψάχνεις τώρα δικαιολογίες ότι και καλά δεν συνεννοηθήκαμε οι δυο μας. Κάθε χρόνο στο έγραφα με να κάτι κεφαλαία: ΤΟ ΚΟΥΚΛΟΣΠΙΤΟ ΣΤΗΝ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΑΓΟΡΑ, ΟΔΟΣ ΣΤΑΔΙΟΥ, ΑΘΗΝΑ, ΑΤΤΙΚΗ, ΕΛΛΑΔΑ, ΒΑΛΚΑΝΙΑ, ΕΥΡΩΠΗ, ΓΗ, ΗΛΙΑΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ, ΣΥΜΠΑΝ! Πόσο ηλίθιος μπορεί να είναι κάποιος και να μην το βρίσκει; Μόνο ράδιοταξί που δεν σου μίσθωνα, έλεος δηλαδή!
Το ζήτημα «Μπάρμπι» να το θίξω ή δεν μας συμφέρει; Σε θερμοπαρακαλούσα να μου στείλεις την πλήρη γκαρνταρόμπα της (με έμφαση στο ολόχρυσο φόρεμά της με το διάδημα και τα στρασάκια); Τι μου κουβάλησες λοιπόν τους «Αισώπου Μύθους»; Ε; Ε; Λαχταράει η ψυχή μου χρυσή τουαλέτα και μου στέλνεις τον λαγό και τη χελώνα; Χέστηκα αν ο λαγός τα ΄φτυσε στη μέση της διαδρομής! Έφαγα τα νιάτα μου και την ομορφιά μου να περιμένω πότε διάολο θα τερματίσει η χελώνα!
Θα μου πεις «περσινά ξινά σταφύλια, πού θα θυμήθηκες όλα αυτά;» Μα δεν τα ξέχασα και ποτέ! Τα παιδικά τραύματα σε πάνε καρότσι στην υπόλοιπη ζωή σου. Μια ζωή στα ΄χω μαζεμένα. Μια ζωή άλλα σου ζητούσα, άλλα μου ΄φερνες. Και δεν είπες και μια φορά «ουπς, σόρι, την έκανα την πατάτα!».
Όχι, αγάπη μου! Εσύ εκεί, χαλαρός, κύριος, με κείνο το αυτάρεσκο χαμόγελο πως ό,τι κάνεις είναι καλώς καμωμένο! Πως πας στο σωστό παιδί το σωστό παιχνίδι. Άλλα ντ΄ άλλα τα μεγάλα, πήγαινες.
Γιατί δεν έχω μόνο εγώ παράπονα. Όποιο παιδί και να ρωτήσεις, στην άκρη του στόματος το έχει το σιχτίρι!
Θα μου πεις: «Καλά, όλα από μένα τα περιμένετε;». Ναι, όλα από σένα τα περιμένουμε. Διότι δεν υπάρχει σάλιο, λέμε! Οι μισοί γονείς απολυμένοι, οι άλλοι μισοί υπό απόλυσιν. Κάθονται μια ώρα και κάνουν σύσκεψη κορυφής με τον εαυτό τους στο σούπερ μάρκετ πόσο πήγε το αγγούρι, τι να λέμε τώρα;
Όταν περιμένεις να σου κόψουν το φως από στιγμή σε στιγμή, να σου βγάλουν το σπίτι στο σφυρί, να σε πλακώσουν οι μπράβοι της τράπεζας; Πλάκα μου κάνεις; (Άσχετο: Το σπιτάκι σας στην Πολωνία προικώο είναι ή με νοίκι; Να πάθω ένα στρες ή να το αναβάλω;)
ΑΓΑΠΗΜΕΝΕ ΜΟΥ ΑΪ-ΒΑΣΙΛΗ, ειδικά φέτος μεγαλούργησες! Τόση άρα, μάρα, κουκουνάρα, δεν έχεις ξαναματακάνει. Αλλού ο παπάς, αλλού τα ράσα του. Είχαν απεργία οι ταχυδρομικοί υπάλληλοι και δεν έφεραν τα γράμματα; Έκαναν στάση εργασίας τα καλικαντζαράκια, που ούτε στο ΙΚΑ τα ΄χεις, ούτε ένσημα τους κολλάς; Τα ΄φτυσε το έλκηθρο με τους 4Χ4 ταράνδους; Είχες ίωση; Βαριόσουν;
Δεν ξέρω τι έπαιξε! Αυτό που ξέρω είναι ότι μας παράτησες στο έλεος! Και το βλέπεις το ρημάδι! Το κόβεις από 10 χιλιόμετρα: είναι δίσεκτο! Δίσεκτο, λέμε! Κάνε κάτι, φιλοτιμήσου, βάλε ένα χεράκι. Ένας πλανήτης ολόκληρος χτυπιέται και κοπανιέται. Η οικονομία καταρρέει, η αστική τάξη τη βγάζει στο χαρτόκουτο, η φύση χορεύει ρούμπα με τα νεύρα μας, η παγκοσμιοποίηση στη μούρη μας, η βία σε τρελά κέφια, η φτώχεια, η ανέχεια, η ανεργία, ο πόνος, η απόγνωση, το αδιέξοδο, η απελπισία!
Και τι κάνει ο Αϊ-Βασίλης για όλα αυτά; Ο παππούλης με τη χρυσή καρδιά; Το σύμβολο της ελπίδας; Να σου πω εγώ τι κάνει:
- Ένα ελαφάκι για τον Κωστάκη!
ΣΟΥ ΄ΧΩ ΝΕΑ, ΑΪ-ΒΑΣΙΛΗ! Το ελαφάκι του Κωστάκη είναι για τα μπάζα. Το ελαφάκι του Κωστάκη δεν θα λύσει κανένα απολύτως πρόβλημα. Το συγκεκριμένο ελαφάκι δε για τον συγκεκριμένο Κωστάκη (αν μιλάμε όλοι για το ίδιο ελαφάκι του ιδίου Κωστάκη) ούτε για φτύσιμο!
Γι΄ αυτό σου λέω. Τσέκαρε λίγο το ενδεχόμενο Αλτσχάιμερ. Διότι αν ειλικρινά πιστεύεις ότι η απάντηση στο μπάχαλο είναι ένα ελαφάκι για τον Κωστάκη, τότε έχουμε πολύ μεγάλο πρόβλημα! Και το κακό είναι ότι δεν το έχουμε μαζί: το κακό είναι ότι εμείς έχουμε το πρόβλημα κι εσύ το ελαφάκι!
Αυτά είχα να σου πω, Αϊ-Βασίλη! Ελπίζω τουλάχιστον ΑΥΤΟ το γράμμα να φτάσει στον προορισμό του. Α, και κάνε κι ένα δώρο στον εαυτό σου: ένα πλήρες τσεκάπ να σου βρίσκεται!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)