Άγρια Παιδιά...

Πιτσιρικάδες. Και διερωτάστε: τι να ‘ξέρουν άραγε αυτοί; Τι πρόλαβαν να ζήσουν άραγε αυτοί; Τι πρόλαβαν να ζήσουν στα 20 και στα 25 τους χρόνια; Ο λόγος για την νέα τηλεοπτική σειρά, η οποία προβάλλεται στο MEGA, τα Άγρια Παιδιά. Η τηλεοπτική αυτή σειρά άγγιξε πραγματικά την καρδιά του ΑΓΙΟΥ. Ευρηματικό σενάριο και μια εκλεκτή ομάδα νέων ανθρώπων και ταλαντούχων ηθοποιών. Πρωτότυπη θεματολογία αγγίζει και αναδεικνύει τα «μικρά», τα καθημερινά προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας. Νέα αγόρια με σκισμένα τζιν και κουκούλες. Ο Πέτρος, ο Νίκος και ο Σπάικ, είναι εδώ για να μας πουν τις ιστορίες τους. Στα 22 του ο Πέτρος ανακαλύπτει ότι είναι υιοθετημένος. Ο υπερκινητικός Νίκος μονίμως τσακίζεται πάνω σε κάποια φιγούρα, αλλά πάντα βλέπει την αστεία πλευρά της ζωής. Οι ψυχαναλυτικές προσεγγίσεις του εγκεφαλικού Σπάικ, κάνουν τους άλλους να του ρίχνουν λοξές ματιές, παρόλο που συχνά πέφτει μέσα. Την παρέα συμπληρώνει ο Χρήστος, ο απόλυτος computer wizard, που βρέθηκε στα 22 του καθηλωμένος σε καροτσάκι. Η παρέα γυρίζει την πόλη, θα συναντήσει ανθρώπους περίεργους, με ιστορίες παράξενες αλλά και κωμικές, θα ζήσει τον έρωτα... Πάντα με το δικό της τρόπο. Μια πολύ επίκαιρη σειρά, ιδίως μετά τη δολοφονία του Αλέξη και την εξέγερση των επαναστατημένων νιάτων. Οι πραγματικές ιστορίες γράφονται στο δρόμο, φίλες και φίλοι.

Τα άγρια παιδιά της τηλεοπτικής αυτής σειράς είναι απλώς personae. Ποιοι κρύβονται κάτω από αυτές; Μα ποιοι άλλοι... Όλα αυτά τα παιδιά των δρόμων, οι νέοι που δεν έζησαν τη δική μας την ζωή, την «αποστειρωμένη». Παιδιά που δε μεγάλωσαν σαν τα υπόλοιπα. Παιδιά που μεγάλωσαν μέσα σε ένα γιατί. Παιδιά που δεν έβαλαν το κεφάλι κάτω. Παιδιά που κοίταξαν την ζωή στα μάτια. Παιδιά που αδικήθηκαν, απατήθηκαν, που «κλωτσοκοπήθηκαν» από τα ΜΑΤ και την ΕΛ. ΑΣ, που πάλεψαν και παλεύουν να μη χάσουν την ψυχή τους. Παιδιά σαν τον Αλέξη Γρηγορόπουλο. Παιδιά που τολμάνε να πηγαίνουν κόντρα με το συμβατικό και το κοινωνικώς «καθωσπρεπικό». Επανερχόμαστε στο πρώτο μας ερώτημα: τι πρόλαβαν να ζήσουν αυτοί οι πιτσιρικάδες και θέλουν να έχουν και γνώμη για όλα; Λογικά θα απαντούσε κανείς ότι δεν πρόλαβαν να ζήσουν και πολλά πράγματα. Αλλά όταν ζεις στους δρόμους ως φτωχός, άστεγος, ναρκομανής, άνθρωπος που διώκεται από τους άλλους εξαιτίας της διαφορετικότητάς του – θρησκευτικής, φυλετικής, σεξουαλικής και εθνικής – τότε, ναι, ακόμα και στα 25 σου έχεις προλάβει να ζήσεις μια ολόκληρη ζωή. Ελπίζω και εύχομαι αυτή η σειρά να μας κάνει να δούμε ό,τι επιμελώς προσπαθούμε να αποφύγουμε. Ζούμε σε μια χώρα των «μεγάλων» ονομάτων, των πλουσίων εφοπλιστών και των ισχυρών πολιτικών γόνων, οι οποίοι θέλουν να ελέγχουν τις τύχες όλων μας. Να ρωτήσω κάτι; Δουλέψατε ποτέ, κ. Καραμανλή, για να καταφέρετε κάτι στην ζωή σας; Όλα ελέω ονόματος. Εσείς, κ. Παπανδρέου; Ζήσατε μια ζωή μέσα στη χλιδή των μπαμπάδων σας. Δεν μπορείτε να καταλάβετε τις αγωνίες και τα ερωτηματικά των Άγριων Παιδιών. Μαλάκα Αλογοσκούφη, μην κλείνεσαι πίσω από τα τεχνοκρατικά σου διλήμματα, στη χλιδανή ζωή που σου προσφέρει η θεσούλα σου. Βγες στον δρόμο. Άκουσε την κραυγή των νέων, τον πόνο του Έλληνα που δεν μπορεί ούτε τα όνειρά του να στεγάσει, ούτε το κεφάλι του...

Φίλες και φίλοι, ο ΑΓΙΟΣ εύχεται χρόνια πολλά σε σας και ευτυχισμένο το νέο έτος, 2009. Με υγεία! Σας και μου (!) εύχομαι να είμαστε Άγρια Παιδιά. Πολύ άγρια… και πάλι στους δρόμους.

Υ.Γ. Οι συντελεστές της σειράς Άγρια Παιδιά:
Σενάριο: Παναγιώτης Ιωσηφέλης, Σκηνοθεσία: Χρήστος Νικολέρης, Πρωταγωνιστούν: Νικόλας Αγγελής, Αντίνοος Αλμπάνης, Μιχάλης Οικονόμου, Σταύρος Σβήγκος.

Πάντα έτσι είμαστε εμείς

(Του Σενέρ Λεβέντ από την εφημερίδα ΠΟΛΙΤΗΣ)

Πήρε το μάτι μου κάτι ελληνοκυπριακές σειρές, που προβάλλονται στο ΡΙΚ. Δεν ξέρω ελληνικά. Δεν καταλαβαίνω και πολλά πράγματα, εκτός από μεμονωμένες λέξεις. Παρά ταύτα, παρακολούθησα τη σειρά μέχρι τέλους. Διότι δεν ήταν καθόλου ξένο για μένα το σενάριό της. Σαν τους απλούς ανθρώπους που γνωρίζω εδώ και σαράντα χρόνια, τη λυτή ζωή του χωριού. Τα καθημερινά ντέρτια. Τα αστεία. Τις χαριτωμένες πονηριές του ενός έναντι του άλλου. Τους έρωτες στα κλεφτά. Τις κολακείες των ανδρών στις γωνιές των καφενέδων. Την ηγεμονική στάση των γυναικών στο σπίτι. Όλα αυτά μου είναι πολύ οικεία. Ουσιαστικά καταλαβαίνω τι λένε αν και δεν γνωρίζω ελληνικά. Από τους κυπριακούς τονισμούς που κάνουν στις λέξεις. Από τους μιμητισμούς τους. Από τις κινήσεις των χεριών τους. Είναι ίδιες και απαράλλαχτες με εκείνες που κάνουμε εμείς όταν μιλάμε τουρκικά. Δεν υπάρχει καμία απολύτως διαφορά. Εκτός από τη μετάβαση στην Εκκλησία τις Κυριακές. Δεν είναι δυνατόν να εντοπιστεί η ίδια ομοιότητα ενός Ελληνοκύπριου με κάποιον από την Ελλάδα και ενός Τουρκοκύπριου με κάποιον από την Τουρκία. Πάνω απ' όλα, η γλώσσα και ο τρόπος ζωής μας είναι διαφορετικός από εκείνους που ζουν στο εξωτερικό. Μπορεί να είναι ίδια η γλώσσα μας, αλλά διαφέρει ο τρόπος ομιλίας μας. Εμείς, εδώ, μιλάμε την κυπριακή της τουρκικής και της ελληνικής γλώσσας. Και αυτό που μας κάνει να είμαστε τόσο κοντά μεταξύ μας είναι οπωσδήποτε το γεγονός ότι ζούμε στον ίδιο τόπο. Η γεωγραφία επηρεάζει πολύ τη διαμόρφωση της προσωπικότητας.

Θα ήθελα πολύ να είμαι φίλος με τους ανθρώπους στην ταινία που είδα, να ζω στο ίδιο χωριό μαζί τους, να μοιραζόμαστε την ίδια ζωή. Ουσιαστικά, τι ωραίο μωσαϊκό αποτελεί ο δικοινοτικός μας χαρακτήρας και το γεγονός ότι ανάμεσά μας βρίσκονται Μαρωνίτες και Αρμένιοι. Όμως, δεν μπορέσαμε να αντιληφθούμε την αξία του. Μήπως, δεν προσθέτει περισσότερο χρώμα στη ζωή, η διαβίωση ανάμεσα σε διαφορετικές κοινότητες αντί να ζει κανείς σε ένα τόπο με μια κοινότητα; Εγώ δεν είμαι χριστιανός. Ούτε και πιστεύω στο Θεό. Αλλά μου αρέσει ο ήχος της καμπάνας. Και το μεγαλοπρεπές αρχιτεκτονικό στυλ των εκκλησιών και των τζαμιών. Ακόμη και μέσα στην προσευχή, που διαβάζεται στα αραβικά και δεν καταλαβαίνω τίποτα, νιώθω να υπάρχει κάτι το μελαγχολικό και ευχάριστο, όταν διαβάζεται από κάποιον μάστορα μουεζίνη με καλή φωνή. Συνθέτουν μια ευχάριστη εικόνα και εκείνοι που πηγαίνουν τις Κυριακές στην Εκκλησία, ντυμένοι με τα καλά τους ρούχα και προσεύχονται. Σαν τους μουσουλμάνους Τουρκοκύπριους, που πηγαίνουν στα τζαμιά από μπαϊράμι σε μπαϊράμι. Δεν υπάρχει πρόβλημα να γίνονται αυτά, απαλλαγμένα από θρησκευτικό φανατισμό. Όλοι χρειάζονται τη θεϊκή δύναμη. Έστω και αν δεν υπάρχει Θεός.

Τις προάλλες, παρακολούθησα μια κυπριακή ταινία μικρού μήκους. Μου άρεσε πολύ. Ευφράνθηκε η καρδιά μου. Ένα ωραίο σενάριο. Λονδίνο. Και ένας Ελληνοκύπριος με έναν Τουρκοκύπριο, των οποίων τα σουβλατζίδικα βρίσκονται στον ίδιο δρόμο, το ένα απέναντι στο άλλο. Καβγαδίζουν συνεχώς. Δεν περνούν καλά. Ο Έλληνας σουβλιτζής είναι διαρκώς θυμωμένος με τον Τούρκο, που κάνει συνεχώς εκπτώσεις στις τιμές. Μαλώνουν συνεχώς. Ο Έλληνας σουβλιτζής λέει το εξής: "Κοίτα εδώ. Μας πήραν τις περιουσίες μας στην Κύπρο και θα μας πάρουν τη δουλειά μας και εδώ!" Ο Τούρκος σουβλιτζής, τον οποίο υποδύεται ο εκ των πρωτοκλασάτων μας ηθοποιών, Οσμάν Μπαλικτσίογλου, υπερισχύει περισσότερο και του φωνάζει: "Τι νομίζεις ρε άνθρωπε, δηλαδή εγώ δεν μπορώ να μείνω εδώ, επειδή έγινε η ειρηνευτική επιχείρηση στην Κύπρο;" Όμως, υπάρχει ακόμα μια λεπτή απόχρωση. Ο γιος του Τούρκου σουβλιτζή με την όμορφη κόρη του Έλληνα σουβλιτζή κοιτάζονται από το τζάμι και φλερτάρουν. Μια μέρα έρχεται ένας μεθυσμένος αλήτης Άγγλος στο μαγαζί του Τούρκου. Όταν επιχειρεί να προκαλέσει επεισόδια, ο σουβλιτζής μας τον σπρώχνει και τον πετάει έξω. Εκείνος πηγαίνει στο απέναντι κατάστημα και παρενοχλεί τον Έλληνα σουβλιτζή που είναι πιο αδύναμος και ηλικιωμένος. Τον σπρώχνει, τον φτύνει στο πρόσωπο και τον ρίχνει στο πάτωμα. Όταν ο άνθρωπος έμεινε κατάκοιτος στο έδαφος με ταχυκαρδία, έτρεξε να τον βοηθήσει ο Τούρκος σουβλιτζής. Κάλεσε αμέσως ασθενοφόρο και τον έσωσε. Ύστερα έγιναν φίλοι. Ο Τούρκος σουβλιτζής δεν ξανάκανε εκπτώσεις στις τιμές. Συνεχώς έτσι είμαστε και εμείς, σωστά;

(Υ.Γ. του ΑΓΙΟΥ: είναι καιρός οι Κύπριοι συμπολίτες μου να αρχίσουν να σκέφτονται σοβαρά την ιδέα λύσης του Κυπριακού προβλήματος, η οποία αναπόδραστα περνά μέσα από την αποκατάσταση των σχέσεων Ε/Κ και Τ/Κ. Το άρθρο αυτό του Σενέρ Λεβέντ δίνει το έναυσμα σε όλους τους Κυπρίους να αρχίσουν να σκέφτονται κάποια πράγματα νηφάλια, χωρίς τις παρωπίδες του εθνικισμού και την "καραμέλα" του υπερ-πατριωτισμού.)

"Οι πνευματικοί άνθρωποι έγιναν δημόσιοι υπάλληλοι"

(Η ανάρτηση ελήφθη από την κυπριακή εφημερίδα ΠΟΛΙΤΗΣ)

Σύμπτωμα μιας ευρύτερης κρίσης σε όλους τους τομείς των δημοσίων υπηρεσιών είναι οι ταραχές, κατά τον Δημήτρη Παπαδημητρίου.* "Και η Αστυνομία ως τέτοια πρέπει να θεωρείται, όπου χρόνια τώρα το ήθος της συντεταγμένης υπηρεσίας προς το κοινό αγαθό έχει υποχωρήσει δραματικά. Αυτό έχει οδηγήσει σε μια "άτυπη" ιδιωτικοποίηση του κράτους, οι κανόνες λειτουργίας του οποίου ερμηνεύονται κατά το δοκούν (σε ατομικό επίπεδο) από κρατικούς υπαλλήλους. Από αυτή την άποψη, η αυθαιρεσία των δύο αστυνομικών στα Εξάρχεια δεν διαφέρει και τόσο πολύ από τις χιλιάδες αυθαιρεσίες που βλέπει κανείς σε άλλες δημόσιες υπηρεσίες (από τα σχολεία και τα πανεπιστήμια μέχρι τις εφορίες και την πολεοδομία). Απλώς, στην περίπτωση των Εξαρχείων, τα αποτελέσματα της αυθαιρεσίας αυτής ήταν πολύ πιο δραματικά και δημόσια". Στο κίνημα αντίδρασης, λέει ο αναπληρωτής καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ, δεν πρωτοστατούν αυτοί που βρίσκονται στον πάτο του βαρελιού, γι' αυτό και θεωρεί προβληματικούς τους παραλληλισμούς με τα γεγονότα στη Γαλλία το 2005. Όπως σημειώνει, "δεν θέλω να βάλω ταμπέλες στους "αναρχικούς των Εξαρχείων". Δεν τους ξέρω. Ούτε είμαι βέβαιος ότι καταλαβαίνω τι πρεσβεύουν. Σέβομαι όμως το δικαίωμα όλων να αντιδρούν. Όπως και θεωρώ αυτονόητο πως όλοι πρέπει να αντιμετωπίζουν τις συνέπειες των νόμων, όταν αυτοί παραβιάζονται. Το παράδειγμα των Εξαρχείων τα τελευταία 30 χρόνια δεν επιβεβαιώνει αυτό το αυτονόητο".
Φταίνε και οι νέοι. "Τις τελευταίες ημέρες εκτιμάται πως 40.000 μαθητές έχουν συμμετάσχει στις διαδηλώσεις στο κέντρο της Αθήνας. Στη Βρετανία όπoυ εργάζομαι, όταν η κυβέρνηση Βlair κατήργησε τη δωρεάν προπτυχιακή εκπαίδευση και σταμάτησε κρατικές υποτροφίες για δεκάδες χιλιάδες φοιτητές, η διαδήλωση έξω από την Downing Street 10 μετά βίας αριθμούσε δύο χιλιάδες άτομα", θυμίζει. Χαίρεται βέβαια που οι νέοι Έλληνες ακόμα πιστεύουν στη δύναμή τους να αλλάξουν τον κόσμο, προσθέτει όμως πως "μελαγχολώ γιατί η μάχη αυτή δεν δίνεται στο επίπεδο των ιδεών, των σχολείων και των πανεπιστημίων που στοχεύουν στην κριτική γνώση και την καλλιέργεια της αναζήτησης, ούτε των πολιτικών νεολαιών που δεν ονειρεύονται μόνο διορισμό στο Δημόσιο. Για όλα αυτά τα κακώς κείμενα, οι νέοι δεν είναι άμοιροι ευθυνών".
Σημαία η καταστροφή. Όσο για το τι φταίει για τη διαιώνιση αυτών των καταστάσεων, "τα κόμματα και το κράτος σχεδόν έχουν εξαφανίσει την ικανότητα της κοινωνίας των πολιτών να γεννά νέες ιδέες. Με λύπη βλέπω τους όλο και περισσότερους από τους συναδέλφους μου στην Ελλάδα (πολλοί από τους οποίους με γοήτευαν ως δάσκαλοι) να μεταλλάσσονται σε υπουργούς, δημόσιους managers και businessmen. Όταν οι πνευματικοί άνθρωποι σιωπούν, όταν η γνώση παύει να έχει αξία από μόνη της και μετατρέπεται σε όχημα για πλουτισμό και δύναμη, δεν θα έπρεπε να σας ξενίζει γιατί στην Ελλάδα συνθηματολογούμε ακόμα με όρους της δεκαετίας του ΄70 και γιατί η σημαία των διαδηλώσεων είναι η καταστροφή και όχι η δημιουργία".

* Ο Δημήτρης Παπαδημητρίου είναι αναπληρωτής καθηγητής στο Μάντσεστερ.

Woody Guthrie's songs can help you focus on the spirit of the season

Thomas G. Palaima*

If you want to celebrate the true spirit of Christmas, you might listen, and I mean really listen, with someone you love, to the double CD set "Ribbon of Highway Endless Skyway: Tribute to Woody Guthrie." The songs of Woody Guthrie haven't been this relevant since they were first written 50 to 80 years ago.

Guthrie's lyrics speak frankly about the major problems our nation faced and partly overcame during the Great Depression, World War II, the McCarthy era, early civil rights demonstrations and the Cold War arms race. The CD set brings to us the evolving tour of musicians and artists who give us the gift of Guthrie's life and thoughts through his own songs and stories. The guiding spirit of the tour is Austin singer-songwriter Jimmy LaFave, whose sympathies for Guthrie run as deep as their mutual Oklahoma roots.

I talked with LaFave while the CD was still in production. His admiration for Guthrie, as a singer, poet, writer, painter, traveler and champion of human causes and American values, was boundless. He told me that scholars and musicians working with the Guthrie archives in New York are just now appreciating the range of Guthrie's genius. Speaking about Guthrie's "great American life," LaFave said, "He was an American hero who got shoved aside and called a communist. He has just as many valid things to say as whoever they teach in schools now. They ought to teach more about Woody."

The tribute tour cd was released in September, just after U.S. Rep. Steve Cohen, D-Tenn., reminded his colleagues in the House of Representatives, and us, that "Jesus was a community organizer." Some thought that Cohen's words were impious, but they focus on the spirit of Christmas, a child born who will love and preach for the poor and powerless people who are discarded by society.

Guthrie's song "Jesus Christ" is not on the CD, but its lyrics are at woodyguthrie.org. Guthrie's Jesus, "a man who traveled through the land / Hard working man and brave," went to the sick, the poor, the blind and the lame, proclaiming that "the poor would one day win this world." Sheriffs, bankers, preachers and police, the "landlord and the soldiers that he hired" all rejected Jesus' message and "laid Jesus Christ in his grave."

Guthrie was speaking out bravely, just as Jesus did, it is right to say, against the inhuman conditions of the Depression and the Dust Bowl that Guthrie himself lived through. On the CD, listen closely to Austinite Eliza Gilkyson bring to life Guthrie's tale of crushing poverty, "I Ain't Got No Home."

In songs like "1913 Massacre" and "Ludlow Massacre," Guthrie spoke against the murderous union-busting practices of factory and mine owners and big landowners against laborers, miners, migrant workers and their families.

Listening to a song like the later "Deportee," about the fiery crash that killed a planeload of Mexican migrant workers on a regular run back from California, reminds us that Guthrie's songs were in the now. They gave voice and identities and hope to human beings who were exploited as tools for wealth from the Gilded Age to the deportee plane wreck at Los Gatos in 1948, and still are. In Guthrie's heart-piercing simile, the migrant workers he addresses as my Juan, Rosalita, mis amigos, Jesus and Maria "fall like dry leaves to rot on my topsoil / And be called by no name except 'deportees'."

It is natural in human societies to disempower things we find threatening. Erotic passion becomes a harmless baby Cupid. The terrifyingly destructive god Dionysus becomes jolly Bacchus. Christmas becomes the season of Santa Claus.

We barely know and rarely sing the stanzas of "This Land Is Your Land" that convey Guthrie's socialist message: Too much land or wealth in too few hands is bad for the people of our nation. LaFave echoes the message in his own song "This Land": "And the ones who have too much / Seem to never get enough."

I think if Woody Guthrie were alive today, he might tell us that the true Christmas spirit "redistributes wealth," at least in our hearts.

*(Thomas G. Palaima is a Raymond Dickson Centennial Professor in the University of Texas at Austin)

Τα παιδιά με τα μεγάλα @@ (Μέρος B’)

Φαντάζομαι θα έχετε διαβάσει το πρώτο μέρος της ανάρτησης αυτής. Να σας θυμίσω το περιεχόμενό του με δυο λόγια: η 14χρονη Μαργαρίτα ξυλοκοπήθηκε από νεαρούς μαθητές και η αιτία ήταν το χρώμα του δέρματός της! Στην Κύπρο του 21ου αιώνα διώκονται και εν προκειμένω ξυλοκοπούνται ακόμα οι άνθρωποι εξαιτίας του χρώματός τους. Όταν το ακούει κανείς, τα χάνει. Χάνει τα λόγια του, τι να πει κανείς σε τέτοιες περιπτώσεις. Μια αθλητική συνάντηση σχολικών ομάδων πετόσφαιρας εξελίχθηκε σε μια κακόγουστη και εγκληματική – να μου επιτρέψετε να πω – ρατσιστική επίθεση εναντίον μιας νεαρής κοπέλας. Όταν συνέλθει κανείς από το πρώτο ξάφνιασμα, βούλεται να μιλήσει, του ‘ρχεται να τα «χώσει», ρε γαμώτο. Ποιοι την κτύπησαν; Οι «Ελληναράδες», τα παιδιά της «μάμας τζαι του παπά», που κάνουν τις βόλτες τους με τα λεφτά του «γέρου» και παίζουν τους γκόμενους στα clubs της Λεμεσού και της Αγίας Νάπας. Τα παιδιά με τα μεγάλα @@. Αυτά τα παιδιά που δεν είναι, φυσικά, gay. Είναι άνδρες με τα όλα τους (!) και τα βάζουν με μια μικρή και ανυπεράσπιστη κοπέλα. Και που μόλις πατήσουν τα 18 και πρέπει να στρατευτούν βάζουν τη «μάμα» να τους φέρνει τη «σουβλακία» τους στο στρατόπεδο. Ή που έτι χειρότερα επικαλούνται ψυχολογικά προβλήματα, για να μην υπηρετήσουν τη θητεία τους. Και το παίζουν και έξυπνοι, λες και όλοι εμείς που υπηρετήσαμε τη θητεία μας είμαστε οι παρίες της παρέας. Αυτά τα παιδιά, αυτοί οι «Ελληναράδες», «φώναζαν, χτυπούσαν τα παράθυρα, έκαναν χειρονομίες […] ξεκίνησαν να μας ρίχνουν πέτρες και συνέχισαν να φωνάζουν ότι δεν θέλουν μαύρους στην Κύπρο». Και ποιος σας είπε, ρε σεις, ότι η Κύπρος σας ανήκει; Αν ρωτάτε τον ΑΓΙΟ, αισθάνεται τιμή και περηφάνια που στην Κύπρο κατοικεί η μικρή Μαργαρίτα και η κάθε Μαργαρίτα. Αντιθέτως, ούτε φτύσιμο δεν αξίζει στους «ψευδο-άντρακλες», αυτά τα ανώριμα παιδάκια του πλούσιου πορτοφολιού… «παπά» ήθελα να πω… Αν είναι αυτοί άνδρες με μεγάλα @@, τότε εγώ πάω πάσο…

Και αυτό είναι ένα γενικό φαινόμενο, ένα καρκίνωμα στους κόλπους της κυπριακής κοινωνίας. Δεν είναι απλώς «παραβατικότητα» κάποιων μεμονωμένων κοινωνικών ομάδων, όπως οι εκπρόσωποι της ΟΕΛΜΕΚ και των μαθητικών οργανώσεων άφησαν να εννοηθεί. Είναι μια συλλογική, κοινωνική παθογένεια. Και όσο το κράτος, η κυπριακή πολιτεία παρέχει κάλυψη σε τέτοιου είδους φαινόμενα, με δηλώσεις του τύπου «τα αίτια του γεγονότος θα διερευνηθούν» (από τη Γενική Διευθύντρια του Υπουργείου Παιδείας κ. Ολυμπία Στυλιανού), τόσο το πρόβλημα θα γιγαντώνεται. Τόσο καιρό «κωλοβαράτε», άχρηστοι καρεκλοκένταυροι του Υπουργείου Παιδείας και δεν έχετε ακόμα συνειδητοποιήσει τα αίτια όχι του γεγονότος (και εδώ αστοχήσατε), αλλά του κοινωνικού φαινομένου; Κρύβεστε πίσω από το δάκτυλό σας. Αυτή είναι η αλήθεια. Ξέρετε ότι η κυπριακή κοινωνία είναι φοβική. Ζει με φοβίες. Φόβος για την ετερότητα, θρησκευτική, χρωματική, φυλετική, σεξουαλική, πολιτική. Ζούμε σε μια κατ’ επίφαση δημοκρατική πολιτεία, όπου η αντίθετη άποψη συντρίβεται και ευτελίζεται. Η μάζα, το συλλογικό «βαλτοπέδιο» δεν ανέχεται τη διαφορετικότητα, δεν συγχωρεί αντικομφορμιστικές προσωπικότητες. Μας θέλει νούμερα, απρόσωπες οντότητες. Και αυτό είναι το τραγικό συνεπακόλουθο της έλλειψης παιδείας. Όχι εκπαίδευσης. Προς Θεού! Εκατοντάδες συμπολίτες μας παίρνουν πτυχία και διδακτορικά από φημισμένα πανεπιστήμια του εξωτερικού. Μας λείπει η ουσιαστική παιδεία. Ο εξευγενισμός της ψυχής, ο σεβασμός της ετερότητας. Αυτή την παιδεία, αυτή τη μόρφωση λίγοι την κατακτούν. Πολύ λίγοι. Οι υπόλοιποι μένουν με το διδακτορικό στο χέρι. «Καθηγητάδες» πανεπιστημίου, ανίκανοι να προσφέρουν κάτι θετικό στον τόπο, στη νέα γενιά. Μέχρι πότε θα κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας; Μέχρι πότε ο «ηλίθιος», η «μετριότητα», που έκανε ένα διδακτορικό και αυτό ποιος ξέρει με πόσες «πίπ**», ο ρουσφετολόγος θα προοδεύει σε αυτόν τον τόπο; Η κακώς νοούμενη παιδεία μαυρίζει τις ανθρώπινες ψυχές. Είναι καιρός οι ειδήμονες, οι ακαδημαϊκοί δάσκαλοι να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Δεν αρχίζουν πρώτα οι αξιότιμοι ακαδημαϊκοί της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Κύπρου;