Ζαρντινιέρα made in Cyprus!

Όλοι μας είδαμε με έκπληξη, οργή και αγανάκτηση τα όσα έλαβαν χώρα την Κυριακή 27 Ιανουαρίου 2008 έξω από το Υπουργείο Εσωτερικών της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η υπέρμετρη αστυνομική βία ασκήθηκε επί της ράχης των πτωχών αιτητών πολιτικού ασύλου. Προσέξτε, φίλες και φίλοι, όχι των λαθρομεταναστών. Πολλά λέγονται και ακούγονται περί λαθρομεταναστών, με τον κ. Σοφοκλή Σοφοκλέους, τον «συμπαθή» κατά τα άλλα Υπουργό Δικαιοσύνης να τονίζει ότι η κυβέρνηση και η αστυνομία θα επιδείξουν «μηδενική ανοχή απέναντι στους λαθρομετανάστες». Μια παρατήρηση: κύριε Υπουργέ δεν πρόκειται για λαθρομετανάστες στην ολότητά τους. Ίσως υπάρχουν και λαθρομετανάστες, οι πλείστοι όμως είναι πολιτικοί πρόσφυγες και αιτητές πολιτικού ασύλου και συνεπώς, προστατεύονται από ψηφίσματα του ΟΗΕ και πρόνοιες και διατάξεις του διεθνούς δικαίου. Αλλά και λαθρομετανάστες αν θεωρηθούν αυτοί οι άνθρωποι, πρέπει η αστυνομία να προβαίνει σε τραμπουκισμούς; Νομιμοποιείται η αστυνομία να βαράει ανθρώπους στο ψαχνό; Και γιατί παρακαλώ; Γιατί, κατά τον κ. Σοφοκλέους, χρησιμοποίησαν μεγάφωνα και έβαλαν μουσική χωρίς να έχουν την απαραίτητη άδεια. Και γιατί, κατά τον κ. Σοφοκλέους, οι άνθρωποι αυτοί «αμφισβήτησαν» την Κυπριακή Δημοκρατία. Έλεος!

Κύριε Υπουργέ Δικαιοσύνης, ένα μπορώ να πω! ΕΛΕΟΣ! Τι είναι αυτή η κατάντια; Προκάλεσαν τα γυναικόπαιδα τους αστυνομικούς; Τι τους είπανε; Και έτσι να είναι έπρεπε οι αστυνομικοί να προβούν σε τραμπουκισμούς; Και ύστερα λέμε ότι είμαστε ευρωπαϊκή χώρα. Ευρωπαϊκή Μπανανία είμαστε και έτσι θα μείνουμε. Κύριε Σοφοκλέους, όλοι οι άνθρωποι έχουν δικαιώματα έναντι του νόμου. Έχουν διά νόμου το δικαίωμα να εκφράζουν τις απόψεις τους και να λένε τη γνώμη τους. Έχουν δικαίωμα ελεύθερου λόγου. Κριτικού και επικριτικού ενίοτε. Δεν ζούμε σε καθεστώς, αλλά σε μια ευνομούμενη δημοκρατία. Λέτε – και σωστά – ότι πρέπει να εφαρμόζονται οι νόμοι. Ναι, πρέπει! Αλλά κανένας νόμος δεν δίνει στους εκτελεστές του τη δυνατότητα να προβαίνουν σε βιαιοπραγίες ενάντια σε γυναικόπαιδα, για να τον εφαρμόσουν τάχατες. Δείτε επιτέλους τους ανθρώπους, ως ανθρώπους και όχι σαν αριθμούς, μητρώα και νούμερα.

Ο πρόεδρος της δημοκρατίας συμφωνεί με αυτό που έγινε; Ούτε καν αυτοκριτική; Ούτε καν έλεγχος των αστυνομικών αυθαιρεσιών; Κατά τα άλλα το μόνο που κατάφερε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, ο κ. Πάλμας, να ψελλίσει στους δημοσιογράφους, είναι ότι κατά τη γνώμη του το θέμα γίνεται αντικείμενο πολιτικής εκμετάλλευσης από τους ανθυποψηφίους του Τάσσου Παπαδόπουλου. Εδώ μιλάμε για ανθρώπινο πόνο και ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης μιλάει για ψήφους και ποσοστά. Τέτοια αλαζονεία; Κύριε Πάλμα, η αλαζονεία σας θα συντριβεί στις 17 Φεβρουαρίου. Όταν θα μιλήσει ο λαός.

Μια έκκληση: Κύριε Υπουργέ Δικαιοσύνης, επειδή αναβιώνετε την «ζαρντινιέρα της Θεσσαλονίκης», την αστυνομική βία, την οποία υπέστη ο Κύπριος φοιτητής, σας καλώ, εγώ ο απλός πολίτης της Κυπριακής Μπανανίας, να παραιτηθείτε. Παραιτηθείτε, κύριε Σοφοκλέους.

Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος

Ο λόγος σε κάτι τέτοιες στιγμές είναι και πρέπει να είναι ανθρώπινος. Παραμερίζοντας τις όποιες διαφορές, ξεχνώντας τους οξείς, ενίοτε, κριτικούς και επικριτικούς λόγους, στεκόμαστε στην προσφορά και στο έργο του μεγάλου ανδρός. Άνοιξε την εκκλησία, ή τουλάχιστον αυτό που ορίζουμε τυπικά ως εκκλησία, στους νέους ανθρώπους. Τους δέχτηκε όλους όπως είναι, με το σκουλαρίκι και με το τζιν. Δεν έμεινε σε τυπικά σχήματα και δογματικές θέσεις συντηρητικής παγεράδας. Άγγιξε τις ψυχές. Ακούμπησε τις ευαίσθητες νεανικές καρδιές και συνειδήσεις. Άνοιξε έτσι μια νέα σελίδα για την Εκκλησία της Ελλάδος. Έδωσε λόγο και φωνή στην εκκλησία της Ελλάδος. Όχι όμως για να προκαλέσει την μήνιδα πολιτικών ή θεσμικών του κράτους παραγόντων, αλλά για να οδηγήσει την εκκλησία πιο κοντά στο ποίμνιό της. Αληθινά, χωρίς ψιμύθια, χωρίς υποκρισίες και κούφια λόγια. Απέναντι στον ξύλινο λόγο της οπισθοδρόμησης, που άρθρωναν οι λοιποί ιεράρχες, ο μακαριστός Χριστόδουλος μίλησε στον λαό με λόγια απλά, ων απλός και ο ίδιος. Άνοιξε την αγκαλιά του, για να δεχτεί τον λαό και δη και τους νέους ανθρώπους. Με αυτά τα λίγα λόγια και τις σκέψεις αποχαιρετούμε σήμερα έναν Άνθρωπο. Αιωνία του η μνήμη.

Τα σκατά είναι τα ίδια, οι μύγες αλλάζουν!

Το σκάνδαλο Ζαχόπουλου τελικά αρχίζει να βρωμάει ιδιαιτέρως. Η δυσωδία του απλώνεται παντού, από το Μαξίμου στη Ρηγίλλης και από την «Ζούγκλα» στο «Πρώτο Θέμα». Ένα σκάνδαλο με πολλά αναπάντητα ερωτήματα, αλλά και πολλές παράπλευρες απώλειες. Συγγνώμη, πείτε μου σας παρακαλώ: τι πρωτότυπο και συγκλονιστικό έκανε ο κ. Ζαχόπουλος; Τι έκανε που πρέπει να ενδιαφέρει εμένα, εσένα και τον μέσο πολίτη αυτής της χώρας; Τίποτα! Ο κ. Ζαχόπουλος έκανε ό,τι και ο μέσος πολίτης αυτής της χώρας. Να το πω όπως μου βγαίνει; Βρήκε γκόμενα! «Ξενοπήδηξε» ο άνθρωπος! Αλλά οι φοβεροί και τρομεροί κανίβαλοι της τηλεόρασης, οι ωραίοι τύποι σαν τον Θέμο Αναστασιάδη και κάθε τέτοιου είδους, ύφους και ήθους δημοσιογράφοι, κατέβασαν τη δημοσιογραφία στο επίπεδο της ηδονοβλεψίας, στο επίπεδο της κλειδαρότρυπας. Έτσι έκαναν τον κ. Ζαχόπουλο να «φουντάρει». Και συνεχίζουν να τον χτυπούν οι ίδιοι αυτοί κανίβαλοι, ενώ ο κ. Ζαχόπουλος δίνει τη μάχη της ζωής. Φίλες και φίλοι, πείτε σε αυτούς τους κανίβαλους του τύπου Θέμου Αναστασιάδη ότι η ιδιωτική ζωή του κάθε πολίτη, έστω και αν αυτός είναι πρόσωπο που μετέχει του δημοσίου βίου, μας είναι αδιάφορη. Το θέμα θα ήταν να ανακαλύψουμε αν υπάρχουν ή όχι διαχειριστικά, οικονομικής φύσεως σκάνδαλα στο Υπουργείο Πολιτισμού. Αντίθετα, μας είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα η πληροφορία ότι οι κανίβαλοι δημοσιογράφοι που λέγαμε, τα «παίρνουν» χοντρά, γίνονται παπαγαλάκια της εξουσίας και στην πρώτη δυσκολία προδίδουν φιλίες και σχέσεις ανθρώπινες. Τι είδαμε, τι βλέπουμε και τι θα δούμε; Πισώπλατες μαχαιριές μεταξύ δημοσιογράφων, προσπάθειά τους να κρύψουν την αλήθεια, δυσχαιρένοντας το έργο της δικαιοσύνης και άλλα πολλά. Το ότι έπασχε ο τομέας της δημοσιογραφίας το ξέραμε. Το ότι κάποιοι δημοσιογράφοι είναι «λαμόγια» και κάνουν «αρπαχτές» και αυτό το ξέραμε. Αλλά να μαχαιρώνει ο ένας τον άλλο και να κομπάζουν οι δημοσιογράφοι για παράνομη διακίνηση εκατομμυρίων αυτό είναι προκλητικό. Προκαλεί τον κοσμάκη, τον συνταξιούχο που δεν έχει λέφτα να πιει ένα καφέ, τον άνεργο επιστήμονα που δεν έχει το «μέσο» να βάλει την κόρη του ή τον γιο του στη δημόσια υπηρεσία. Προκαλεί τη νοημοσύνη όλων μας. Ντραπείτε λίγο, μινώταυροι των Μέσων Ενημέρωσης. Σεμνά και ταπεινά, όπως λέει και ο Πρωθυπουργός. Συγκρατηθείτε, κύριοι, γιατί μπορεί να μην εξαγνιστεί ποτέ ο χώρος της δημοσιογραφίας, μπορεί να μην καθαρίσει ποτέ ο βόθρος αυτός, μπορεί η διαπλοκή να είναι συνεχής και ασυναγώνιστη σε αυτόν τον τόπο, μπορεί τα σκατά να είναι τα ίδια, όμως οι μύγες αλλάζουν. Σήμερα είστε εσείς, αύριο θα είναι Πρώτα Θέματα θα είναι κάποιοι άλλοι, μακαριώτατε…

Υ.Γ.: Ο κ. Καραμανλής και η κάστα του Μαξίμου (οι κ. Ανδριανός, Αγγέλου και Ρουσόπουλος ο Μέγας) πότε επιτέλους θα αναλάβουν τις ευθύνες τους. Ας μην ξεχνάμε ότι η υπόθεση Ζαχόπουλου ή καλύτερα η υπόθεση Θέμου – Μάκη, έχει και πολιτικές προεκτάσεις. Υπάρχει και ο ενδιάμεσος, διαπλεκόμενος βουλευτής – φάντασμα της ΝΔ. Ξέρετε, κύριοι του Μαξίμου και της Ρηγίλλης, και για την πολιτική ισχύει ο τίτλος της παρέμβασης αυτής. Μην το ξεχάσετε ποτέ! Η μόνη ελπίς πέφτει στις πλάτες του ανακριτή, ο οποίος χειρίζεται την εν λόγω υπόθεση. Κύριε ανακριτά, φτάστε το μαχαίρι στο κόκαλο και στείλτε κάθε κατεργάρη στον πάγκο του.

Τάσσος Παπαδόπουλος: σκέψου το! Γίνεται!

Αυτή η προεκλογική περίοδος στην Κύπρο εν έτει 2008 θα μείνει στην ιστορία, φίλες και φίλοι χάρις στον βερμπαλισμό των υποψηφίων και των επιτελείων τους και κυρίως χάρις στην πατριδοκαπηλική ρητορική της ψηφοθηρίας, την οποία αναπτύσσουν οι υποψήφιοι για το ύπατο αξίωμα της Κυπριακής Δημοκρατίας. Είναι τραγικό και ταυτόχρονα φαιδρό να βλέπω, να βλέπεις, να βλέπουμε το επιτελείο του Τάσσου Παπαδόπουλου να διακατέχεται από μια σύγχυση όσο αφορά στη μορφή της επιδιωκόμενης λύσης του κυπριακού. Ο πρόεδρος της ΕΔΕΚ κ. Γιαννάκης Ομήρου σε άρθρο του στην εφημερίδα «ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ», τόνιζε μεταξύ άλλων ότι η λύση διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας είναι καταστροφική και ισοδυναμεί με τη διχοτόμηση της Κύπρου. Να με συγχωρεί η χάρη σας κ. Ομήρου, αλλά δεν ακούσαμε τη δική σας εναλλακτική πολιτική πρόταση όσο αφορά στο κορυφαίο αυτό ζήτημα. Βγείτε και πείτε με παρρησία στον Κύπριο νέο ποια λύση του κυπριακού υποστηρίζετε.

Και δεν είναι μόνο ο κ. Ομήρου, ο οποίος καλλιεργεί αλυτρωτικές διαθέσεις και ψευδο-οράματα στον κυπριακό λαό. Είναι και ο κ. Λυσσαρίδης και ο κ. Κουτσού και ο κ. Συλλούρης και σύσσωμοι οι συνοδοιπόροι του, οι ΕΥΡΩΚΟτες. Και από την άλλη ο κ. Παπαδόπουλος λέει ότι υποστηρίζει λύση ομοσπονδιακή. Και για να κατευνάσει τις αντιρρήσεις των κομμάτων που τον στηρίζουν προσθέτει μια ουρά «με το σωστό περιεχόμενο του κάθε όρου». Κύριε Παπαδόπουλε είτε εμπαίζετε τον λαό με τέτοια σοφίσματα, είτε κάνετε «τουμπεκί» τις θέσεις σας όσο αφορά στο κυπριακό, μόνο και μόνο για να επανεκλεγείτε. Εάν είναι έτσι οι πατριώτες και οι σωστοί πολιτικοί, κύριε Παπαδόπουλε, τότε να λέμε και μη χειρότερα σε αυτήν την μπανανία. Και μη χειρότερα! Άλλωστε, προκύπτει και ένα ερώτημα πρακτικό: αν επανεκλεγείτε, κύριε Παπαδόπουλε, πώς θα μπορέσετε να κυβερνήσετε ένα τόσο ετερόκλητο σχήμα, το οποίο κατακεραυνώνει την ομοσπονδία, την οποία εσείς – όπως έχετε κατ’ επανάληψη δηλώσει – υποστηρίζετε;

Τάσσος Παπαδόπουλος: σκέψου το, γίνεται! Προεκλογικά φυσικά! Γιατί μετά τις εκλογές οι υπουργοί του σε προσγειώνουν ανώμαλα με δηλώσεις του τύπου «οι κοινωνικές παροχές προκαλούν πληθωριστικές τάσεις» (Μιχάλης Σαρρής) και «στην Κύπρο δεν υπάρχει ακρίβεια» (Αντώνης Μιχαηλίδης). Δηλαδή, στη θέση ενός ολοκληρωμένου πολιτικού προγράμματος, ο κ. Παπαδόπουλος και το επιτελείο του συνθέτουν μια έκθεση ιδεών, με εύηχα πλην ανεφάρμοστα λόγια. Πέφτουν όμως σε εμφανείς αντιφάσεις: όσο αφορά στην περιβόητη μεταφορά του συντελεστή δόμησης των κατεχομένων στις ελεύθερες περιοχές, ο κ. Παπαδόπουλος δήλωσε ότι υπάρχει έτοιμο νομοσχέδιο, ο υπουργός εσωτερικών δήλωσε ότι ετοιμάζεται το νομοσχέδιο και ο κ. Λιλήκας ότι θα ετοιμαστεί το νομοσχέδιο. Αποφασίστε, κύριοι! Τόσος ανέξοδος πατριωτισμός και τόση δημαγωγία προς τι; Για να επανεκλεγείτε; Για να μείνετε ή να πάτε (συντροφόπουλα, δεν σας ξεχνάμε) στο προεδρικό για τα επόμενα 5 χρόνια; Όλα για την εξουσία; Σημασία για σας έχει το μέλλον του τόπου μας ή το μέλλον της καρέκλας σας;

Ο αγώνας γίνεται περί πάτρης ή περί της πάρτης σας, κ. Παπαδόπουλε;

Μπουρδέλο!

Ο ελληνικός λαός ταράζεται τον τελευταίο μήνα από τις συνεχείς αποκαλύψεις στο περιβόητο πια σκάνδαλο Ζαχόπουλου. Φαίνεται ότι το «ροζ» αυτό σκάνδαλο εξελίσσεται στην θρυαλλίδα που έχει ανάψει το φυτίλι μιας βόμβας μεγατόνων, που είναι έτοιμη να εκραγεί και να τινάξει στον αέρα πολλούς, από το Μέγαρο Μαξίμου μέχρι το Υπουργείο Πολιτισμού και το «Πρώτο Θέμα». Το σκάνδαλο αυτό είναι όμως μια αφορμή, για να ξεσπάσει ένας υπόγειος πόλεμος μεταξύ εκδοτών, δημοσιογραφικών παραγόντων και συμφερόντων στο χώρο και της πολιτικής και της δημοσιογραφίας. Η ιστορία του κ. Ζαχόπουλου είναι, δυστυχώς, ένα καλό «σαμάρι». Και όπως είθισται όλοι βαράνε το τελικά το «σαμάρι». Είναι καιρός οι λειτουργοί των Μέσων Ενημέρωσης να συζητήσουν σοβαρά τον ρόλο τους, την αποστολή τους: καθήκον τους είναι να μεταδίδουν την είδηση (και τι ορίζουν ως «είδηση»;) ή να γίνονται φερέφωνα της μιας ή της άλλης κομματικής αυλής; Καθήκον τους είναι να διαπλέκονται και να συναλλάσσονται με ύποπτα πολιτικά κέντρα ή να εξυπηρετούν τους πολίτες;

Σε αυτήν την ιστορία υπάρχει ένα DVD χρώματος ροζ – τουλάχιστον μέχρι στιγμής δεν υπάρχουν πολιτικές προεκτάσεις – το οποίο εμπλέκει τον κ. Ζαχόπουλο στη δίνη μιας οικογενειακής κρίσης. Μπροστά σε αυτό το ροζ, ιδιωτικό θέμα του κ. Ζαχόπουλου, ξετυλίγεται ο δημοσιογραφικός κανιβαλισμός. Ο κ. Ζαχόπουλος κλινήρης ων δέχεται πλήγματα και είναι αδύναμος να αμυνθεί και να υπερασπίσει εαυτόν. Η οικογένειά του διασύρεται και εξευτελίζεται καθημερινά από τη δημοσίευση ενός σκανδάλου τέτοιας φύσεως, μόνο και μόνο για να σκοράρει βαθμούς ο κ. Θέμος Αναστασιάδης, ο οποίος έχει σηκώσει για τα καλά πια τη σημαία του σκανδαλοθηρισμού. Όμως, κύριε Αναστασιάδη, η δημοσιογραφία δεν πρέπει να πέφτει στο επίπεδο της κλειδαρότρυπας. Και στο κάτω κάτω της γραφής γιατί πρέπει να με ενδιαφέρει η προσωπική ζωή του οποιουδήποτε είτε επώνυμου είτε όχι; Είδηση θα ήταν να μάθουμε επιτέλους ποιος είναι ο περιβόητος κομιστής του DVD στον διευθυντή του γραφείου τύπου του Πρωθυπουργού, κ. Γιάννη Ανδριανό. Αυτή είναι είδηση! Να μάθουμε επιτέλους ποια είναι αυτά τα λαμόγια οι δημοσιογράφοι που κάτω από τα γραφεία, πίσω από τις κλειστές πόρτες και κατά τη διάρκεια μυστικών συναντήσεων διαπλέκονται με τους πολιτικούς μανδαρίνους, όχι για να υπερασπιστούν το ιδανικότηε δημοσιογραφίας, αλλά για να σώσουν το τομάρι τους. Αυτή κι αν είναι είδηση!

Υπάρχει όμως και η πολιτική πτυχή। Ο κ. Ανδριανός και ο κ. Αγγέλου, οι στενότεροι συνεργάτες του Πρωθυπουργού τι ρόλο διαδραματίζουν στην ιστορία αυτή; Κλήθηκαν να καταθέσουν στον ανακριτή, ο οποίος χειρίζεται την εν λόγω υπόθεση κα μάλιστα ο κ. Αγγέλου ζήτησε και να καταθέσει συμπληρωματικά, γιατί κάτι ξέχασε στην πρώτη του κατάθεση (!) και θέλησε να το πει τώρα! Μα τι πάπαρες είναι αυτές; Ο κόσμος δεν τρώει κουτόχορτο! Πόση προθυμία πια για κατάθεση! Μήπως, λέμε τώρα μια υπόθεση, ο κομιστής είναι ο κ. Ανδριανός; Άρα να υποθέσουμε ότι το πρωθυπουργικό περιβάλλον εξανάγκασε τον κ. Ζαχόπουλο σε παραίτηση και ότι ο ίδιος δεν παραιτήθηκε, όπως έχει λεχθεί, εξαιτίας προβλημάτων υγείας; Τι έχει να κρύψει η κυβέρνηση; Εκβιάζεται; Εκβιάζει; Πίσω από το ροζ σκάνδαλο υπάρχει και θέμα πολιτικό; Υπάρχει θέμα κακοδιαχείρισης και οικονομικών ατασθαλιών στο Υπουργείο Πολιτισμού; Χρησιμοποίησε η κυβέρνηση την ΕΥΠ, για να παρακολουθεί παράνομα ανθρώπους; Το ότι η κυβέρνηση παρέλαβε ένα προϊόν υποκλοπής αυτό δεν συνιστά ένα πολιτικό σκάνδαλο; Γιατί το Μαξίμου δεν έστειλε τον κομιστή του DVD στη δικαιοσύνη, παρά μόνο κράτησε το περιβόητο αυτό DVD και ο κ. Ανδριανός, επικαλούμενος το δημοσιογραφικό απόρρητο, καθυστέρησε το έργο της δικαιοσύνης;

Ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο τελικά, κύριε Πρωθυπουργέ; This is the question!