Φεύγουν, κυρία μου, φεύγουν!

Κυρία μου, σε αυτόν τον τόπο μόνο το ρουσφέτι επιβίωσε και γιγαντώνεται. Είναι νοοτροπία πια και πολύ φοβούμαι ότι είναι δύσκολο να αλλάξει. Μπες στο πανεπιστήμιο, μπες στη δημόσια υπηρεσία, μπες στην αστυνομία, μπες στο στρατό, μπες στους φορείς της δημόσιας διοίκησης, μπες ακόμα και σε αυτό το υπουργικό συμβούλιο, κύριε μου. Θα δεις ανθρώπους μικρούς, όχι το δέμας, αλλά το ήθος, ανθρωπάκους να «γλείφουν» προϊσταμένους και καρεκλοκένταυρους, για να προαχθούν, να ανελιχθούν και από να μεταπηδήσουν από τη μια μισθολογική κλίμακα στην άλλη. Για να ανελιχθείς πρέπει να «ταΐσεις» - σούβλα κατά προτίμηση – τον κάθε ττοπουζοκυπραίο, που έτυχε να κατέχει μια θέση, ο Θεός ξέρει πως. Για να προαχθείς ή έστω, για να διοριστείς πρέπει να περιποιηθείς κάτι γελοία υποκείμενα με χρήμα και «μέσο». Πρέπει να πουλήσεις την αξιοπρέπειά σου, να γελιοποιήσεις τον εαυτό σου και να γίνεις σκουπίδι, μόνο και μόνο για να ικανοποιήσεις τις απαιτήσεις της κάθε μετριότητας, η οποία μετά, αξιοκρατικά πάντοτε, θα σε βοηθήσει να ανελιχθείς. Έτσι μπαίνεις στα πανεπιστήμια, στη δημόσια υπηρεσία, στις δυνάμεις ασφαλείας αυτού του τόπου.

Για αυτό ο τόπος αυτός δεν πάει μπροστά. Γι’ αυτό και φεύγουν όλοι οι νέοι από τον τόπο αυτό και πάνε αλλού, κυρίες και κύριοι. Μιλούσα με ένα φίλο μου πριν από λίγες μέρες. Ο Σάββας είχει περάσει στην ΑΣΟΕ Οικονομικά και Διοίκηση Επιχειρήσεων με υποτροφία. Και όμως κάποιος κύριος βουλευτής συγκεκριμένου κόμματος, του οποίου το όνομα κατέχει ο ΑΓΙΟΣ και θα τα πούμε στην πορεία, μεσολάβησε με τέτοιο τρόπο, ώστε η υποτροφία αυτή να δοθεί σε ένα άλλο πρόσωπο, με τη δικαιολογία ότι τάχα η οικογένεια του Σάββα θα μπορούσε να τον σπουδάσει και χωρίς υποτροφία. Εγώ σας λέω ότι δεν μπορεί. Και να μπορούσε όμως είναι, πιστεύετε, σωστό να παρεμβαίνει κάποιος βουλευτής, για να δοθεί υποτροφία σε κάποιο άλλο πρόσωπο; Είναι δίκαιο αυτό το πράγμα; Και όμως ο Σάββας έκατσε ένα χρόνο, μάζεψε κάποια χρήματα και κίνησε για την Αμερική, στο πανεπιστήμιο της Pennsylvania. Τελειώνει το πτυχίο του φέτος και μάλιστα με πλήρη υποτροφία από το προαναφερθέν πανεπιστήμιο και ξεκινά μεταπτυχιακό στο πανεπιστήμιο του Princeton με τους καλύτερους οιωνούς. Αξίζει και ανταμείβεται!

Τον ρώτησα λοιπόν τι θα κάνει αφού έρθει Κύπρο. «Και ποιος σου είπε ότι θα έρθω πίσω», μου απάντησε. Η απάντηση δεν με ξάφνιασε διόλου. Έτσι είναι! Όλοι οι καλοί βουλιάζουν στην αναξιοκρατία αυτού του τόπου. Και φεύγουν. Μένουν οι μετριότητες. Ως πόσο θα αντέξει αυτός ο τόπος, είναι η μεγάλη απορία…

Να δεις που κάποτε θα μας πούνε και μαλ…

Τα κατάφερε, κυρίες και κύριοι. Τα κατάφερε ο λεβέντης. Έγινε πρόεδρος της Βουλής. Πριν από λίγα χρόνια κατάφερε να αναδειχτεί στην προεδρία ενός κόμματος και χωρίς πρότερο ενεργό ρόλο στην πολιτική ζωή της Κύπρου και του κόμματός του. Και σήμερα έχοντας μονάχα 2 χρόνια στη Βουλή των Αντιπροσώπων, κατάφερε να αναδειχτεί στο ύπατο αξίωμα της κυπριακής βουλής. Το θέμα δεν είναι αυτό, κυρίες και κύριοι. Είναι καλό να γίνεται εναλλαγή προσώπων και δη και νέων ανθρώπων στα υψηλά πολιτειακά αξιώματα της χώρας. Το θέμα είναι πως κατέλαβε ο κύριος αυτός – καταλάβατε για ποιόν ομιλώ – τις θέσεις που κατέχει. Όσοι από σας έχετε παρακολουθήσει το παρασκήνιο των προεδρικών εκλογών και κυρίως του β’ γύρου, έχετε την απάντηση. Ναι, σωστά. Έχετε δίκαιο, κύριε μου. Με τακτικισμούς. Δεινός ως είναι στο λέγειν και κάτοχος των μυστικών της πολιτικής επικοινωνίας, ο κύριος Καρογιάν έχει καταφέρει να αναρριχηθεί σε ψηλά αξιώματα. Ευχή και ελπίδα του ΑΓΙΟΥ είναι να τα τιμήσει.

Αλλά δεν μπορεί κανείς να με εμποδίσει, ως ελεύθερος πολίτης, να σκεφτώ και να κρίνω τα όσα βλέπω δίπλα μου και με πληγώνουν, και με τρομάζουν και με διαλύουν. Ναι, ο κ. Καρογιάν χρησιμοποίησε τη θέση του στην ηγεσία του ΔΗΚΟ, για να αναδειχτεί στην προεδρία της βουλής. Ο ίδιος κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΔΗΚΟ ο κ. Ανδρέας Αγγελίδης τα λέει αυτά, τονίζοντας ότι ο πρόεδρος του κόμματός του ποδηγέτησε τον κομματικό μηχανισμό υπέρ του νυν προέδρου της δημοκρατίας και παρέκαμψε τον θεσμικό ρόλο των κομματικών οργάνων. Και ύστερα μας έλεγε ο κ. Καρογιάν ότι ένα σοβαρό κόμμα όπως το ΔΗΚΟ κάνει ασκήσεις επί χάρτου. Με όλο το σέβας, αλλά η στάση του προέδρου του ΔΗΚΟ απέδειξε ότι ακόμα και ένα σοβαρό κόμμα μπροστά στη θέα των λαφύρων της εξουσίας, χάνει τη σοβαρότητά του. Το θέμα που απασχόλησε σοβαρά τους μηχανισμούς του ΔΗΚΟ μετεκλογικά ήταν ο διαμοιρασμός των υπουργείων και των καρεκλών. Με συγχωρείτε κιόλας, αλλά αυτή δεν είναι άσκηση πολιτικής. Είναι απλώς διαχείριση της καρέκλας. Και ύστερα μας έλεγε ο κ. Καρογιάν ότι η μόνη τους έγνοια εκεί στο ΔΗΚΟ ήταν το εθνικό ζήτημα. Αν περίμενε ο λαός από σας τους υπερ – πατριώτες, κύριε Καρογιάν, θα είχε ξεπουληθεί χίλιες φορές ως τώρα.

Το λέει ο Κηλαηδόνης. Το λέει. «Να δεις που κάποτε θα μας πούνε και μαλάκες, να δεις που κάποτε θα μας πούνε και χαζούς».

Κολοκούθκια μετά ριγάνεως!

- Τα κομματικά μαειρκά επήραν φωθκιάν Ττοφή μου;
- Ήντα που ψήνει το μαειρκόν του ΔΗΚΟ;
- Κολοκούθκια μετά ριγάνεως! Ο Καρογιάν εν μάειρας, ο Πιττοκοπίτης εσυνάξεν τα κολότζια που την Πάφο, αλλά ο Κλεάνθους προτείνει άλλην συνταγήν. Βουρά ο ένας μάειρας τον άλλο μες το μαειρκόν ΔΗΚΟ. Εφκάλαν τες ππάλες πηλέ.

Ναι, φίλες και φίλοι. Τα κομματικά μαγειρέματα και οι αποφάσεις πίσω από τις κλειστές πόρτες του ΔΗΚΟ για τα μέλη του που επρόκειτο να καθίσουν σε υπουργικές καρέκλες στο νέο κυβερνητικό σχήμα του Δημήτρη Χριστόφια, έδιναν και έπαιρναν. Συντροφικά μαχαιρώματα, διαφωνίες, έριδες και συναλλαγές κάτω από το τραπέζι σκιαγραφούν μια έντονη, τεταμένη κατάσταση στο εσωτερικό του ΔΗΚΟ. Στην μετά Τάσσο Παπαδόπουλο εποχή το ΔΗΚΟ βρίσκεται ένα βήμα προ της σοβαρότερης πολιτικής κρίσης των τελευταίων χρόνων. Αποδεικνύεται περίτρανα η διαίρεση του ΔΗΚΟ σε τάσεις και μερίδες. Η μη υπουργοποίηση στελεχών όπως ο Βασίλης Πάλμας ή ο Κυριάκος Κενεβέζος, επειδή προφανώς ο κ. Καρογιάν και οι συν αυτώ είχαν ενστάσεις, δεικνύει τη σχάση της ΔΗΚΟϊκής παράταξης. Και αυτά δεν τα λέει μόνο ο ΑΓΙΟΣ. Τα λέει και ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΔΗΚΟ ο κ. Ανδρέας Αγγελίδης.

Ο λόγος που γίνεται για υπουργεία και για την προεδρία της βουλής δείχνει ακόμα κάτι. Ότι η απόφαση, την οποία έλαβε το «Δημοκρατικό» Κόμμα για υποστήριξη του κ. Χριστόφια για την προεδρία της δημοκρατίας, δεν έγινε επί τη βάσει σύγκλισης αρχών και αξιών με τα πρόγραμμα του κ. Χριστόφια, αλλά έγινε για να βολευτούν μονίμως στην εξουσία οι κομματικοί σφογγοκολάριοι του ΔΗΚΟ και για να ικανοποιήσουν προσωπικές φιλοδοξίες ως πρόεδροι της Βουλής και δεν ξέρω και τι άλλο. Λυπούμαι να παρατηρήσω ότι ο λαός σας πήρε χαμπάρι, κύριοι του ΔΗΚΟ. Δυστυχώς για σας. Να ευχηθούμε καλή συνεργασία με τον κ. Χριστόφια να έχετε στην κυβέρνηση, πριν τον παρατήστε και αυτόν, για να ικανοποιήσετε υπέρτερες φιλοδοξίες. Και καλή δύναμη στον σύντροφο Δημήτρη, πέρκι σας αντέξει…

Και ύστερα λέτε ότι είχατε έγνοια για το Κυπριακό και όχι για τις καρέκλες! Κολοκούθκια μετά ριγάνεως!

Ο Λαζόπουλος και τα σωστά ελληνικά…

Ο Λάκης Λαζόπουλος για άλλη μια φορά παραδίδει μαθήματα. Όχι γλωσσολογίας. Για αυτά υπάρχει ένας καταξιωμένος ακαδημαϊκός, ο κ. Μπαμπινιώτης. Ο Λάκης παραδίδει μαθήματα κοινωνικού ανθρωπισμού. Στην τελευταία του εκπομπή, το τιμημένο «Τσαντίρι» της ελληνικής τηλεόρασης, έφερε στο φως ένα καθωσπρεπικό, άρτια διαρθρωμένο λόγο, χωρίς τους γλωσσικούς βαρβαρισμούς και σολοικισμούς του μέσου Έλληνα. Χωρίς συντακτικές ανωμαλίες, χωρίς γραμματικά λάθη. Μια διευθύντρια του ΙΚΑ απευθυνόμενη σε μια νέα κοπέλα, στην οποία απομένει λίγος χρόνος ζωής και η οποία ζητούσε χρήματα από το ελληνικό δημόσιο, για να μεταβεί στο εξωτερικό για θεραπεία, της μιλούσε με άπταιστα ελληνικά για διαδικασίες, έγγραφα, αιτήσεις κλπ κλπ. Δεν μπορούσε να καταλάβει η κ. Διευθύντρια με τα άπταιστα ελληνικά ότι η νεαρή κοπέλα δεν ζητούσε, δεν είχε τον χρόνο άλλωστε, να γίνει ένα ακόμα εξάρτημα στα γρανάζια μιας γραφειοκρατίας που συνθλίβει συνειδήσεις, ζωές και αξιοπρέπειες. Ένα σύστημα, που μας πονά και μας πληγώνει. Ένα σύστημα, που μας αντιλαμβάνεται ως αριθμούς, νούμερα και άψυχες ταυτότητες. Δεν ζητούσε η νεαρή κοπέλα και δεν ζητούμε όλοι εμείς ελεημοσύνη. Ζητούσε η κοπέλα και ζητούμε όλοι εμείς αυτό που το κράτος αυτονόητα πρέπει να παρέχει στους Έλληνες πολίτες: στήριξη στις δύσκολες ώρες του πόνου και της δοκιμασίας.

Σωστά έγινε το σχόλιο από τον Λάκη ότι ο αλάνθαστος, γραμματικά και συντακτικά, λόγος της Διευθύντριας είναι ο πλέον υβριστικός και απαξιωτικός λόγος. Και αυτός ο λόγος είναι η μόδα της εποχής. Μιλά ο πολιτικός με άπταιστα ελληνικά και τάζει στους Έλληνες και τις Ελληνίδες τα πάντα, προκειμένου να αναρριχηθεί στην εξουσία. Όταν όμως κάτσει στην καρέκλα ξεχνά ό, τι υποσχέθηκε. Σε αυτούς τους πολιτικούς χρωστάμε μια μεγάλη μούντζα! Μόδα είναι ο καθωσπρέπει απαξιωτικός λόγος. Μιλά με ένα φοιτητή του ένας καθηγητής του «Harvard της Ανατολικής Μεσογείου», ο κ. Γ.Α.Κ. (υπαρκτό πρόσωπο) και χρησιμοποιεί ένα τόσο επιτηδευμένο λόγο, ώστε κάνει τον φοιτητή να νιώθει σχεδόν αγράμματος και γελοίος. Και αυτά γιατί παρακαλώ; Για να ικανοποιήσει – ένας Θεός ξέρει ποιον αρρωστημένο εγωισμό – ο καθηγητής. Με αυτές τις μετριότητες δεν αξίζει να ασχολείται κανείς!

Δεν υπάρχουν Ελ. Βενιζέλοι πια…

Είναι η ώρα να λυθεί το σκοπιανό. Είναι ένα κρίσιμο εθνικό ζήτημα, οι χειρισμοί στο οποίο δίνουν το στίγμα, όχι απλώς της ελληνικής εξωτερικής, αλλά και της βούλησης της Ελλάδας να προασπίσει τα εθνικά της συμφέροντα με αξιοπρέπεια και με αταλάντευτη επιμονή στη διασφάλιση των εθνικών δικαίων. Είναι η ώρα της ευθύνης για όλους: για την κυβέρνηση, το κόμματα της αντιπολίτευσης, τους κοινωνικούς και πνευματικούς φορείς. Μακριά από λαϊκισμούς, μακριά από υπερπατριωτικές κορώνες, μακριά από λεονταρισμούς και επικίνδυνες, μαξιμαλιστικές πολιτικές πρακτικές όσον αφορά στο χειρισμό αυτής της υπόθεσης.

Άκουσα χτες την ομιλία του κ. Καρατζαφέρη, προέδρου του ΛΑΟΣ στη βουλή. Ο κ. Καρατζαφέρη απευθυνόμενος προς τον πρωθυπουργό τον κάλεσε να αρθεί στο ύψος του και τόνισε ότι «η ιστορία γράφεται από εκείνους που λένε ΟΧΙ και όχι τους ναιναίκους». Κύριε Καρατζαφέρη – με όλο το σέβας – έχετε δει τον εαυτό σας Μεταξά; Γιατί και εκείνος είπε ΟΧΙ, κάτω από την πίεση του λαϊκού αισθήματος και για να μην καταπέσει η δικτατορία, που είχε επιβάλει, καταλύοντας τη δημοκρατία. Γιατί – με όλο το σέβας – με τον ίδιο τρόπο, που ο Μεταξάς αντιλαμβανόταν τον πολιτικό βίο της χώρας, δρα και ο πολιτικός σας σχηματισμός. Ως πότε σε αυτή τη χώρα κουμάντο στην άσκηση της εξωτερικής πολιτικής θα κάνει ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης, ο κ. Ψωμιάδης και ο κ. Άδωνης Γεωργιάδης; Ως πότε οι super πατριώτες θα καλλιεργούν κλίμα εθνικιστικής οξύτητας στους κόλπους της ελληνικής κοινωνίας, διαιρώντας τους πολίτες σε ήρωες πρώτης τάξεως και σε ναιναίκους, προδότες χειρίστου είδους;

Πολιτικός κ. Καρατζαφέρη, δεν είναι εκείνος που άγεται και φέρεται από το. δικαιολογημένο λέω εγώ, λαϊκό συναίσθημα. Πολιτικός δεν είναι εκείνος που πιάνεται από τη λαϊκή αντίδραση για ένα ζήτημα και την κάνει σύνθημα, για να στερεώσει το πολιτικό του μέλλον, αδιαφορώντας για το μέλλον της χώρας. Πολιτικός είναι εκείνος που αναλαμβάνει το πολιτικό κόστος και προωθεί μέτρα και πολιτικές πρακτικές, οι οποίες μπορεί να μην συνάδουν με τις λαϊκές πεποιθήσεις, εξασφαλίζουν ωστόσο το μέλλον ενός λαού. Η πολιτική, ως ιδέα και αξία και πρακτική, άρχισε να πάσχει όταν εμφανίστηκαν επαγγελματίες πολιτικοί. Πολιτικοί της καρέκλας. Πολιτικοί που θωπεύουν αυτιά των υπερσυντηρητικών και εθνικών ανάλγητων κύκλων, ξέροντας ότι κάνουν κακό στην πατρίδα. Πολιτικοί με ψεύτικο, υπερπατριωτικό λόγο. Αχ, το μεγάλο μου παράπονο είναι ότι δεν υπάρχουν πια Ελευθέριοι Βενιζέλοι…