«Ataka» man!

Εδώ και αρκετό καιρό παρακολουθώ τον Αλέκο Αλαβάνο και τον αντιπολιτευτικό λόγο του ΣΥ.ΡΙΖ.Α και έχω σχηματίσει την πιο αλγεινή εικόνα. Ο κ. Αλαβάνος και ο Συνασπισμός δεν έχουν μέχρι τώρα αρθρώσει υπεύθυνο αντιπολιτευτικό λόγο: στηλιτεύουν μεν τις δράσεις της κυβερνητικής πολιτικής επί παντός επιστητού, αλλά αρκούνται μόνο σε γενικόλογες τοποθετήσεις, σε μια ακατάσχετη «ατακολογία», η οποία δεν έχει πολιτικό χαρακτήρα, αλλά εξαντλείται σε προσωπικές επιθέσεις κατά του πρωθυπουργού και των κυβερνητικών στελεχών. Ο κ. Αλαβάνος εισήγαγε ένα νέο μοντέλο πολιτικής συμπεριφοράς: ο πολιτικός λόγος δεν πρέπει να στηρίζεται στο επιχείρημα, δεν πρέπει να δίνει απαντήσεις επί της ουσίας, αλλά – για τον κ. Αλαβάνο – ο πολιτικός λόγος πρέπει να εξαντλείται σε «ατάκες». Ο κ. Αλαβάνος προκρίνει την επικοινωνιακή εικόνα αντί της ουσίας της πολιτικής. Ακόμα και από το βήμα της βουλής πέφτουν βροχή οι ατάκες από τον επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας του Συνασπισμού: «Γερμανός υπουργός οικονομικών και για τα λιμάνια υπουργός από το Dubai»! Είναι αυτός υπεύθυνος αντιπολιτευτικός λόγος; Να με συγχωρεί η χάρη σας, κύριε Αλαβάνε, αλλά αυτός δεν είναι καν πολιτικός λόγος, πόσο μάλλον υπεύθυνος. Απλώς, ο κ. Αλαβάνος, ξέρει ότι όταν γίνονται συζητήσεις στο επίπεδο αρχηγών κομμάτων στο ελληνικό κοινοβούλιο η προσοχή των ΜΜΕ είναι επικεντρωμένη σε αυτές. Και αναζητά ευφάνταστους τρόπους, για να τραβήξει την προσοχή της κάμερας. Κτίζει προφίλ ο κ. Αλαβάνος. Τι το θέλει; Έχω μια μικρή υποψία: εδώ και αρκετό καιρό ο κ. Αλαβάνος φιγουράρει ως σκιώδης υπουργός Εσωτερικών μιας κρυφής, ανομολόγητης έλξης ΠΑΣΟΚ – ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Και αυτός και ο Αλέξης Τσίπρας «ποντάρουν» σε αυτό το ανομολόγητο εκλογικό πάθος των δυο αυτών κομματικών μηχανισμών. Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. γίνεται ένα άλλο ΠΑΣΟΚ! Ακούσατε εσείς κάποιο συγκεκριμένο πολιτικό επιχείρημα από το ΠΑΣΟΚ ή τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α.; Όχι! Μονίμως και τα δυο κόμματα εξαπολύουν υβριστικούς προσωπικούς αφορισμούς προς τα κυβερνητικά στελέχη χωρίς να προτείνουν εναλλακτικές πολιτικές προτάσεις. ΟΛΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΡΕΚΛΑ, ΤΕΛΙΚΑ!!!

Sorry κιόλας, κ. Παπανδρέου και κ. Αλαβάνε, αλλά δεν είναι όλα τα κόμματα σαν και τα δικά σας. Η Αλέκα Παπαρήγα ηγείται ενός αριστερού κόμματος, δίνει τη μάχη του πολίτη στο πεζοδρόμιο και όχι στα πλούσια σαλόνια με τα λεφτά του μπαμπά, κ. Αλαβάνε, και αρθρώνει υπεύθυνο πολιτικό λόγο ουσίας. Ούτε βρίζει η κ. Παπαρήγα, ούτε αρκείται σε ατάκες και αφορισμούς. By the way, πιστέψαμε ότι η άνοδος στην ηγεσία του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. του κ. Αλέξη Τσίπρα θα έφερνε αέρα ανανέωσης του πολιτικού σκηνικού στην Ελλάδα. Με λύπη όμως διαπιστώνω ότι ο κ. Τσίπρας είναι και αυτός τελικά ένας «Ataka» man! Ας μας πει τι μοντέλο διοίκησης του ΟΤΕ προτείνει. Συγκεκριμένες προτάσεις, όχι αοριστολογίες, όχι άλλα λόγια να αγαπιόμαστε. Γιατί η δημοκρατία και ο πολιτικός πολιτισμός επιδιώκει τον αυστηρό, κριτικό και δηκτικό λόγο της αντιπολίτευσης, όχι όμως ύβρεις και προσωπικές επιθέσεις. Ο βίος του κ. Αλογοσκούφη είναι γνωστός, κ. Αλαβάνε. Μπορεί κανείς να διαφωνεί με τις ενέργειες του και τις πολιτικές πρακτικές, τις οποίες ακολουθεί, αλλά δεν αμφισβητεί ότι ο Γιώργος Αλογοσκούφης ως καθηγητής οικονομικών δούλεψε στο ανταγωνιστικό περιβάλλον των αγγλικών πανεπιστημίων και διέπρεψε στον ακαδημαϊκό χώρο. Άλλο είναι η κριτική στις πολιτικές του επιλογές ως υπουργός Οικονομικών και άλλο είναι τα προσωπικά χτυπήματα κάτω από τη μέση.

Γιατί μπορεί κανείς να διερωτηθεί: ο κ. «Ataka» man ποιος είναι και τι έχει κάνει στην ζωή του; Είναι αυτοδημιούργητος ή μήπως στηρίχτηκε στα δεκανίκια άλλων; Όποιος κρίνει πρέπει και να κρίνεται…

Άνθρωπος, Άνθρωπος... Παιδιά, βρήκα έναν Άνθρωπο...

Τελικά τα τηλεοπτικά παράθυρα δεν φιλοξενούν μονάχα τη βλακεία και την υποκρισία των celebrities. Δεν τους απασχολούν μόνο τα πικάντικα, τρελά και παλαβά της καλλιτεχνικής νομενκλατούρας των σφογγοκολάριων και των «ψώνιων». Πάνω που ήθελα να σας ρωτήσω, κυρίες και κύριοι, αν έχετε καμιά αποκλειστική πληροφορία αν τελικά ο Ρουβάς θα γίνει «ένας sexy χαζομπαμπάς ετών 37», όπως διαδίδει η εκλεκτή κυρία της εθνικής ενημέρωσης, Χριστίνα Λαμπίρη. Όχι τίποτε άλλο αλλά να ξέρω να μην τρέχω την τελευταία στιγμή να αγοράζω μωρουδιακά και τέτοια. Να φροντίσω από τώρα να διατρέξω New York, London, Kolonakion και να ψωνίσω και εγώ ό,τι «ψωνίζουν» καθημερινά στα τηλεοπτικά παράθυρα και οι άλλοι. Πάνω, λοιπόν, που είχα αυτήν την κρίσιμη ερώτηση να σας υποβάλω, πέφτει μάτι και αυτί σε μια ιστορία ενός νεαρού παιδιού στους δρόμους της Αθήνας. Μιας πολιτισμένης Αθήνας, η οποία φιλοξένησε και τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Τότε η κυρία Μπακογιάννη κομπορρημονούσε ότι στους δρόμους δεν υπήρχαν άστεγοι, δεν υπήρχε κοινωνική εξαθλίωση. Ναι, σωστά τα λέγατε! Η Αθήνα τότε ήταν μια πολυτελής βιτρίνα, η οποία έκρυβε με τα ψεύτικα ψιμύθια των “in” κοσμικών εκδηλώσεων προς τιμήν του Ολυμπιακού πνεύματος (!) τη μιζέρια και την κοινωνική εξαθλίωση. Εξαφανίσατε τους αστέγους, κυρία Μπακογιάννη, γιατί τους στοιβάξατε όλους σε μια γωνιά ως να ήταν σκυλιά ή γατιά, τα οποία οι κυρίες της υψηλής αθηναϊκής κοινωνίας αρέσκονται να επιδεικνύουν προς απόδειξη της κοινωνικής ανωτερότητάς τους. Κούνια που τις κούναγε! Κάτι τέτοια «μαγικά» τα συνηθίζουν οι πολιτικοί στις μέρες μας. Το αφήνω ως εδώ… τα σχόλια δικά σας.

Είδα, που λέτε, στην πρωινή εκπομπή «Κοινωνία ώρα Mega» με τους Δημήτρη Καμπουράκη και Γιώργο Οικονομέα την ιστορία του πιο μικρού αστέγου της Αθήνας। Σαν ένα παραμύθι ακουγόταν. Ένα παιδί στην ηλικία μας (είναι δεν είναι 20 ετών), που ζει στους δρόμους της Αθήνας, έχοντας για σπίτι του τον ουρανό και για αδέλφια τ’ άστρα. Ένα παιδί σαν και εμάς, που δεν τα έχει όμως όλα έτοιμα σαν και του λόγου μας. Ένας νέος με όνειρα, με ελπίδες, με εκείνην τη μοναδική νεανική ματιά της τρικυμισμένης συνείδησης, που δεν αντέχει να βλέπει την αδικία να ναρκώνει συνειδήσεις και να εξουδετερώνει ψυχές. «Παραπονεμένα λόγια κρύβανε τα μάτια του, γιατί τ’ άδικο το ζούσε μέσα από την κούνια του». Δεν με ξάφνιασε διόλου η ωριμότητα του νέου αυτού. Με έκανε, όμως, να αναλογιστώ τι έχουμε εμείς, που τα έχουμε όλα. Για σκεφτείτε το; Εμείς που και πιστωτική έχουμε και αυτοκίνητα πολυτελείας και σπουδάζουμε και στα Harvard και πάμε και στα clubs μέχρι πρωίας, εμείς, που τα έχουμε όλα, δεν έχουμε τίποτα. Ούτε ωριμότητα – οι πιο πολλοί τουλάχιστον – ούτε κριτική σκέψη, ούτε φυσικά και διάθεση να θυσιάσουμε την καλοπέρασή μας για μια Ιδέα, για ένα Ιδανικό ή για την Αγάπη. Κι όμως αυτός ο νέος τι ζήταγε; Μια δουλειά να σταθεί στα πόδια του. Δεν ήθελε ελεημοσύνες. Δεν ζήταγε το «λυπάμαι» μιας κοινωνίας ψεύτικης. Με τα δυο του χέρια ζήταγε να αλλάξει την ζωή του. Με την αξία του και όχι με δεκανίκια. Ζήταγε επίσης κάτι που δεν «πουλιέται» εύκολα στις μέρες μας: αληθινή αγάπη. Ένα χάδι, ένα φιλί, μια αγκαλιά. Τόσο απλά… Τόσο απλά κι όμως τόσο δύσκολα...

Τα 3 Περί… της ζωής μας!

1ο Περί της οδικής συμπεριφοράς των Κυπραίων
Ιούλιος μήνας σε μια κεντρική λεωφόρο της ενδόξου πρωτευούσης της Κύπρου, της τιμημένης Λευκωσίας. Παίρνεις το αυτοκίνητο σου για μια διαδρομή μισής ώρας και φτάνεις στον προορισμό σου στον διπλάσιο χρόνο. Και μέχρι να φτάσεις είναι ως να έχεις κάνει τρία μπάνια! Άλλο να το διαβάζεις και άλλο να το ζεις. Αλλά μην πάμε μακριά. Μια ανοιξιάτικη μέρα του Απρίλη είσαι στο δρόμο της τιμημένης πρωτεύουσας πάντα. Τα ίδια περίπου θα πάθεις: τον διπλάσιο χρόνο θα τον χρειαστείς οπωσδήποτε, θα φας επιπλέον και 5 – 6 μούντζες από τους λοιπούς οδηγούς, θα βρίσεις και εσύ που σε πνίγει το δίκαιο και εν τέλει θα φτάσεις. Η οδική συμπεριφορά των Κυπρίων χρίζει ιδιαίτερης μελέτης ως εν γένει κοινωνιολογικό και πολιτικό φαινόμενο. Μια κοινωνία, η οποία μαθαίνει ή καλυτέρα επιβάλλει στους πολίτες της, ότι, για να είναι «in» και «cool», πρέπει να έχουν ή BMW ή Mercedes, αυτή η κοινωνία ευθύνεται για όσα συμβαίνουν στους δρόμους καθημερινά. Για μια διαδρομή 10 λεπτών ο Κυπραίος πρέπει να πάει με το αυτοκίνητο. Ούτε λόγος να πάει «με τα πόθκια το μωρό» (η τυπική κουβέντα της Κύπριας μάνας ή καλύτερα «μάμας»). Αυτό όμως είναι το δεύτερο Περί και θα το δούμε σε λίγο. Μην νομίζετε όμως ότι οι πεζοί, σαν και του λόγου μου, είναι σε καλύτερη μοίρα από τους οδηγούς. Ότι κινδυνεύεις αυτό είναι αλήθεια. Γιατί σε αυτόν τον τόπο τα ανώριμα παιδάκια της «μάμας» έχουν αυτοκίνητα και δη και πολυτελείας. Από την άλλη έχω την εντύπωση ότι τα πεζοδρόμια σε αυτόν τον τόπο είναι μια τυπική λεπτομέρεια: τα μισά είναι υπό επιδιόρθωση και τα άλλα μισά χρησιμοποιούνται για στάθμευση αυτοκινήτων. Και οι χώροι στάθμευσης για άτομα με ειδικές ικανότητες είναι και αυτοί δικοί μας. Σταθμεύει ο «γιόκκας» της μάμας του τζαι που τους άλλους εν τον κόφτει. Γαία πυρί μειχθήτω! Λαϊκιστί στα @@ του!

2ο Περί της «μάμας»
«Μα εν να πάει με τα πόθκια το μωρό;» «Παναγία μου, Ανδρέα, δώκε λεφτά στο μωρό;» «Μωρό μου, είσαι σκοπιά πάλε; Έφαες σήμερα όξα να σου φέρω σουβλάκια;» Τυπικές κουβέντες της Κυπρίας «μάμας». Και το μωρό είναι ένας μαντράχαλος άνω των είκοσι. Κυρία μου, σέβομαι το γεγονός ότι αγαπάς τα παιδιά σου και θέλεις να είσαι δίπλα τους. Αλλά όχι και σε αυτόν τον βαθμό πια. Εδώ θα πάνε να πηδ… και θα τους δίνεις οδηγίες, κυρία μου! Και δεν είναι σωστό να μας θεωρούν «μωρά», γιατί δεν είμαστε. Έχουμε, τουλάχιστον κάποιοι από μας, ώριμη κριτική σκέψη και αντίληψη για το ό,τι συμβαίνει γύρω μας και μπορούμε να προστατέψουμε τον εαυτό μας μόνοι. Δεν θέλουμε ούτε κήνσορες, ούτε προστάτες. Θέλουμε να σχεδιάσουμε μόνοι μας την ζωή μας. Φυσικά υπάρχουν και εξαιρέσεις: κλασικό παράδειγμα το κοπρόσκυλο ο γιος της μάμας, ο οποίος βαριέται από την πολλή ξεκούραση και θέλει το «μωρό» να πάει shopping therapy με την κάρτα της «μάμας». Τζαι καμώνεται τη νύχτα ο γιος της «μάμας» ότι είναι τζαι άντρας με μεγάλα @@, που έχει και 3 γκόμενες αράδα… Να γελάσω ή κλάψω;

3ο Περί γιου και κόρης της «μάμας»
Ο γιος: γκόμενες όσο πιο χαζές τόσο το καλύτερο, one night stand – sex της μιας βραδιάς, που πνίγει συναισθήματα και αγάπες, γυμναστήριο – his body is his temple, shopping therapy με την κάρτα της «μάμας» και τακτικός θαμώνας των clubs και των café της Μακαρίου.
Η κόρη: μαλλί, βάψιμο, φουστούδα super mini, φακούς να κάμει τα μάθκια της γαλάζια, να πάει μαγαζιά τζαι να φάει 300 ευρώπουλα που την πρώτη, γκόμενος με τετρακέφαλους, μήπως και δεν βρει άντρα το κοριτσάκι με τόση λειψανδρία που έχει και τόσους gay που κυκλοφορούν!
Χαρακτηριστικοί τύποι Κυπραίων! Άδεια βαρέλια, που κάνουν θόρυβο! Και κρίνουν και τους άλλους: πας μη όμοιος αποδιοπομπαίος. Άκουσα πριν λίγο καιρό την εξής σχιζοφρενική άποψη: «δεν φταίμε εμείς. Φταίνε αυτοί που είναι μαύροι». Άκουσον, άκουσον! Η διαφορετικότητα σε αυτόν τον τόπο διώκεται: νομίζουμε ότι είμαστε «ανώτεροι» από τη Φιλιππινέζα, που έχουμε για οικιακή βοηθό. Σκατά ανωτερότητα με όλο το σέβας. Αν το να είσαι κοπρόσκυλο είναι ανωτερότητα, μάλιστα! Ακόμα και η σεξουαλική ετερότητα διώκεται: να τύχει να δούνε τα κοριτσόπουλα κανένα κούκλο και να τις γράψει; Αμέσως gay! Και τι μ’ αυτό: δεν έχει ο καθένας το δικαίωμα να βάλει όποιον θέλει στο κρεβάτι του; Ποιοι είμαστε εμείς, που θα βάλουμε κανόνες και πρέπει στην ζωή των άλλων; Αν μη τι άλλο στην προσωπική μας ζωή δεν πρέπει να υποκρινόμαστε. Ζούμε στη δικτατορία του «φυσιολογικού». Του «δεν πρέπει», του «δεν συνηθίζεται», του «τι θα πει ο κόσμος». Χαίρομαι όμως που υπάρχουν και σοβαρά παιδιά της δουλειάς, της καριέρας, που και μπράτσο έχουνε αλλά και μυαλό και ζούνε την ζωή τους χωρίς πουριτανικές ενστάσεις.

Την Ελλάδα αγαπώ αλλά και εσένα…

Ο Μάριος Τόκας δεν είναι πια ανάμεσά μας. Έφυγε ημέρα Ανάστασης. Ο άνθρωπος, ο οποίος έκανε στίχο την κραυγή και τον εθνικό καημό της Κύπρου, ο άνθρωπος, που τραγούδησε τον πόνο της μοιρασμένης πατρίδας μα και την χαρά του Έρωτα, ο άνθρωπος – ψυχούλα και χαμόγελο έφυγε για τα ουράνια. Φαίνεται ότι η Θεογεννήτωρ Μαρία τον θέλησε κοντά της. Στο φέρετρό του έσκυψε συγκλονισμένη η Αμμόχωστος και ο Πενταδάχτυλος. Τι και αν ο Μάριος Τόκας «δεν πουλούσε», όπως έλεγαν και οι άνθρωποι των δισκογραφικών. Στους στίχους, που μελοποίησε με πάθος και περισσή αγάπη, μπορούσες να βρεις τον εαυτό σου. Μπορούσες να τραγουδήσεις τον έρωτα για την πατρίδα και για… κείνην ή κείνον: την Ελλάδα αγαπώ αλλά και εσένα…

Έτσι απλά και ωραία, όπως ζούσες Μάριε Τόκα, με σεμνότητα και ταπεινότητα, αθόρυβα, ήσυχα, έτσι απλά και ωραία σου λέμε και εμείς όπως και τόσοι άλλοι «καλό ταξίδι»…

I’m back!

Παραδεισιώτες και παραδεισιώτισσες,

Ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ επανέρχεται μετά από τη ραστώνη των διακοπών και επαναφέρει θέματα προς συζήτηση, σκέψη και προβληματισμό. Ανοίγει ένα δημόσιο βήμα διαλόγου, ζητώντας τις απόψεις σας και αναζητώντας την άλλη φωνή, τον αντίλογο. Είναι καιρός να αρχίσουμε να ψάχνουμε τον κόσμο γύρω μας, να πάψουμε να θεωρούμε όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας «αυτονόητα» και «φυσιολογικά». Να πάρουμε τα ΠΡΕΠΕΙ από το Ι και να τα γδάρουμε ως το Π, που λέει και ο ποιητής. Να πάψουμε να κοιτάμε την εικόνα, να ψάξουμε για την ψυχή και την καρδιά, ρε γαμώτο. Δεν θέλω, κυρία μου, μια super γκόμενα αλλά μια ψυχούλα. Δεν θέλω ένα ωραίο πρόσωπο μα μια καρδούλα. Βαρέθηκα να βλέπω να εξευτελίζεται η αγάπη στα clubs της βλακείας και της αποθέωσης της εικόνας. Για όλα αυτά τα «δεν θέλω» και τα «βαρέθηκα», που γεμίζουν τις ψυχές και τα μυαλά μας, είναι καιρός να ξυπνήσουμε και να φωνάξουμε, ρε γαμώτο…