Τρίτη 12 Φεβρουαρίου 2008

Δώστε βήμα στους νέους…

Η συντριπτική νίκη του Αλέξη Τσίπρα στις εσωκομματικές εκλογές για ανάδειξη ηγεσίας στον Συνασπισμό της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, περνά ένα φοβερό, για τον καθεστωτισμό της ελληνικής πολιτικής σκηνής, μήνυμα. Μετά τις πρόσφατες εθνικές εκλογές στην Ελλάδα, φρονώ, ότι ο αυστηρός δικομματισμός έχει εισέλθει – ίσως και ανεπιστρεπτί – σε μια φάση οξείας αμφισβήτησης. Μετά τις πρόωρες εκλογές του 2007 άρχισε σταδιακά να αλλάζει η κοινωνική και πολιτική γεωγραφία της Ελλάδας: οι δυνάμεις της Αριστεράς ανεβαίνουν όσο αφορά στα εκλογικά τους ποσοστά και ταυτόχρονα, τόσο η κυβέρνηση όσο και η αξιωματική αντιπολίτευση χάνουν τις δυνάμεις τους. Η νίκη Τσίπρα έρχεται, κατά τη δική μου άποψη, να ενισχύσει αυτό το μετεκλογικό σκηνικό. Φέρνει μια δυναμική στον ΣΥ.ΡΙΖ.Α, ο οποίος έχει τη μοναδική ιστορική ευκαιρία να εμβολίσει τους ψηφοφόρους του αδρανούς και ιδεολογικά εκφυλιζόμενου ΠΑΣΟΚ. Η νίκη Τσίπρα όμως στέλνει και ένα μήνυμα στους καρεκλοκένταυρους των κομμάτων. Δώστε βήμα, λόγο και φωνή στους νέους ανθρώπους. Η ανοχή στη δικτατορία του γήρατος – όχι του γήρατος της μορφής, αλλά των ιδεών – έχει τελειώσει. Οι νέοι απαιτούν να έχουν συμμετοχή στα κοινά. Δεν θέλουν να είναι στον πάγκο. Θέλουν να είναι μέσα, στο παιχνίδι, στην πρώτη γραμμή των εξελίξεων. Βαρεθήκαμε πια τους Καραμανλήδες και τους Παπανδρέου. Δεν είναι κληρονομικό φέουδο η δημοκρατία και τα αξιώματά της, για να διαμοιράζονται μεταξύ κληρονόμων ευγενών οικογενειών.

Αυτό το μήνυμα πρέπει να φτάσει παντού. Και στην Κύπρο επίσης. Οι νέοι είναι λιγάκι ανώριμοι στη χώρα μου, την Κύπρο. Είναι τα παιδιά με τις γκόμενες, τις μερσεντές και τη μάμα τζαι τον παπά. Είναι καιρός, επιτέλους, να ξυπνήσουμε και να απαιτήσουμε τον δέοντα σεβασμό. Είμαι αισιόδοξος ότι μπορεί να γίνει κατορθωτή αυτή η αναγέννηση. Δεν είμαστε όλοι μας ναρκωμένοι. Στα πανεπιστήμια, στις αλάνες, στους τόπους βιοπάλης υπάρχουν και κάτι ακονισμένα μυαλά… Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι ακονισμένα και οξυδερκή μυαλά υπάρχουν εκεί που δεν το περιμένεις… Είναι η ώρα να ξυπνήσουμε και εμείς και να απαιτήσουμε το δίκιο μας, να χτίσουμε ένα κόσμο καλύτερο. Για να μη μας κοροϊδεύουνε κάποιοι πολιτικάντηδες της δεκάρας και κάποιοι τάχατες σοφοί, που όμως χρωστάνε γραμμάτια στα κρυφά τους αφεντικά. Ας πάρουμε το μέλλον μας στα χέρια μας… Ας αποδείξουμε ότι δεν τρώμε κουτόχορτο…

Η παράστασις!

Εξαιρετική παράστασις! Σπάει ταμείο κάθε βράδυ. Προτάθηκε για Όσκαρ καλύτερης ερμηνείας των πρωταγωνιστών. Εδώ που τα λέμε, Παραδεισιώτες και Παραδεισιώτισσες, οι πρωταγωνιστές έχουν έμφυτο το τάλαντο της υποκρισίας, της υποκριτικής ήθελα να πω! Πρωταγωνιστές ακτινοβολοεμβελούς κύρους. Τέτοια ομάδα ούτε ο Αλέξης Μινωτής δεν είχε ποτέ! Ούτε ο Φώσκολος! Οι πρωταγωνισταί 2. Πλαισιούνται πάντως επαξίως από μια χορεία εκλεκτών υποκριτών, η οποία αποδίδει εμβριθώς τον σκηνικό της ρόλο. Γράφει επί σκηνής. Η παράστασις ανεβαίνει κάθε βράδυ, στις 08:15 περίπου και είναι ελεύθερη, τι λέω ελεύθερη, υποχρεωτική είναι για το «απλό» κοινό. Μα είναι δυνατόν να ανεβαίνει τέτοια παράσταση και εσείς να είστε αλλού. ΦΤΟΥ σας! Και πάλι ΦΤΟΥ σας! Ποιεί τα ήθη η παράστασις. Διαμορφώνει τη νόησή μας και μας φτιάχνει χαρακτήρα, σε αυτές τις δύσκολες μέρες του σύγχρονού μας βίου. Οξύνει τη σκέψη και καλλιεργεί το πνεύμα κριτικής σε καιρούς νιρβάνας και αποχαύνωσης. Ξέρετε εσείς… Κάθε βράδυ στις 08:15 λοιπόν όλοι στους δέκτες των τηλεοράσεων σας εμπρός! Τι και αν βλέπετε μόνο το κρατικό κανάλι, λίγο από συνήθεια, λίγο από «πατριωτισμό», όπως λέει και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος της Δημοκρατίας της Κύπρου. Άκουσον άκουσον, λέμε εμείς, αλλά δεν είναι εδώ το θέμα. Η παράστασις είναι διακαναλική. Δεν ξεχωρίζουν οι πρωταγωνιστές κανάλια και ιστορίες. Όσο περισσότερα τόσο το καλύτερο. Εγώ σας το λέω. Μη μου πείτε μετά ότι δε σας ενημέρωσα περί της παραστάσεως.

«Καραλεβέντες» του ντουνιά. Τάσσος και Δημήτρης. Ο Τάσσος προσπαθεί να πάρει το προβάδισμα στους διπλωματικούς χειρισμούς που στοχεύουν στη λύση του κυπριακού. Τώρα! Στο παρά πέντε των εκλογών. Τόσο καιρό τι κάνατε, κύριε Τάσσο μας; Μετά το ΟΧΙ του λαού, το απόλυτο κενό. Τίποτα δεν εκινείτο. Η θέα όμως της καρέκλας έδωσε νέα ώθησιν στα πράματα. Ε ρε γλέντια… Ο Δημητράκης θυμήθηκε μετά από 4 ½ χρόνια συγκυβέρνησης με τον Τάσσο ότι διαφωνούν σε βασικά θέματα. Και τότε πως συγκυβερνήσατε τόσα χρόνια, σύντροφε; Με ποια ιδεολογική και αξιακή βάση και με ποιο κίνητρο, με ποιο σκοπό; Με σκοπό και στόχο την εξουσία; Την καρέκλα; Τα συμπεράσματα δικά σας, Παραδεισιώτες και Παραδεισιώτισσες. Και η παράστασις αυτή απευθύνεται στους πολίτες. Οι πρωταγωνιστές πιστοί στο ραντεβού τους, κάθε βράδυ από τη σκηνή των δελτίων ειδήσεων, αποδεικνύουν το ταλέντο τους, το της υποκριτικής. Πουλάνε φύκια για μεταξωτές κορδέλες στους πολίτες της άμοιρης κυπριακής και ελληνικής μπανανίας και αυτοί παρακολουθούν χάσκοντας, με το στόμα ανοικτό, ως κεχηναία φερέφωνα, τη σοφία των μεγάλων ταγών. Και όταν καταλάβεις τι γίνεται είναι πια πολύ αργά. Όλες οι μεγάλες και ειλικρινείς συζητήσεις του Έλληνα γίνονται πάντοτε a posteriori. Όταν ο συναγερμός ηχήσει όλα έχουν τελειώσει ήδη για τον Έλληνα. Δεν υπάρχει λόγος να τρέξει, να γλιτώσει απ’ το κακό. Αυτό έχει συντελεστεί. Πως το λέει ο Χάρυ Κλύν; «Με λόγια και λόγια και λόγια σε φέρανε τούμπα ξανά και ενώ σου την ‘καναν λαμόγια, πάλι τους πίστεψες μαλακά, πιο μαλακά, πάλι τους πίστεψες πιο μαλακά»!

Έλληνες, παιδιά! Αθάνατοι, ξεβράκωτοι κι ωραίοι! Μόνο με τους Αλβανούς ξέρουμε να συγκρουόμαστε. Είμαστε «ανώτεροι» βλέπετε. Με τον κακό, στραβό και ανάποδο εαυτό μας, τον εύπιστο και αφελή όλα είναι εντάξει. Τελικά μαντέψατε τον τίτλο της παραστάσεως; Τον μαντέψατε; Όχι; «Βουλώστε το και ακούστε»! Όχι, παρεξηγήσατε. Δεν το λέω σε σας. Ο τίτλος της παραστάσεως των 5 είναι αυτός. Κάθε βράδυ η ίδια παράστασις. Ας όψεται και η AGB. Ας όψεται η βλακεία των Μέσω Μαζικής Μαλάκυνσης Εγκεφάλων. «Βουλώστε το και ακούστε»! Η παράστασις. Και θεατές όλοι εμείς! Το θέμα είναι ως πότε…

ΘΑ και ΘΑ και ΘΑ… να τον, τον παραμυθά!

Τις προηγούμενες μέρες έκπληκτος ο Κύπριος πολίτης, ο οποίος σαρώνεται καθημερινά από την ακρίβεια, τις οικονομικές δυσκολίες εξαιτίας των πενιχρών μισθών και συντάξεων τις οποίες λαμβάνει, τις ανατιμήσεις σε βασικά είδη πρώτης ανάγκης, τις ανατιμήσεις στο πετρέλαιο, τις προς τα πάνω στρογγυλοποιήσεις λόγω της εισαγωγής του ευρώ, παρακολούθησε τις εξαγγελίες του απερχόμενου προέδρου της Δημοκρατίας κ. Τάσσου Παπαδόπουλου για το «νέο» πρόγραμμα, το οποίο προτίθεται ο κ. Παπαδόπουλος να ακολουθήσει εάν και εφόσον επανεκλεγεί. Από τις εξαγγελίες αυτές προκύπτουν κάποια βασικά ερωτήματα και καταγράφονται βασικές ενστάσεις και ουσιαστικοί προβληματισμοί αναφορικά με την αξιοπιστία του πολιτικού προγράμματος – αν μπορεί να ονομαστεί πρόγραμμα – του κ. Παπαδόπουλου. Προβληματισμοί οι οποίοι πρέπει επιτέλους να απασχολήσουν τους πολίτες σοβαρά. Γιατί το μεγάλο στοίχημα της δημοκρατίας και του ορθού πολιτικού λόγου πρέπει να είναι να δίνουν λόγο, άποψη και φωνή στους πολίτες, οι οποίοι με τη σειρά τους, για να εκπληρώνουν τα καθήκοντά τους ως πολίτες πρέπει να μάθουν κριτικά να σκέφτονται και πάντοτε να ελέγχουν τα όσα οι πολιτικοί μανδαρίνοι τους «πασάρουν» ως λογικά και αυτονόητα. Αν πάσχουν από κάτι οι σύγχρονες αστικές δημοκρατίες είναι από την κυριαρχία του αυτονόητου. Σε αυτές τις εκλογές, φίλες και φίλοι, πρέπει να σκεφτείτε και να ελέγξετε κριτικά τα όσα ακούτε, ό,τι σας λένε τα εκλογικά επιτελεία και οι υποψήφιοι.

Οι κ. Παπαδόπουλος και Χριστόφιας έχουν αναδυθεί τις τελευταίες εβδομάδες σε μια λογική σκληρού ανταγωνισμού μεταξύ τους για το ποιος θα κάνει τις περισσότερες προεκλογικές υποσχέσεις στους πολίτες, με στόχο και σκοπό να κερδίσει – να το πω πιο προκλητικά; – να υφαρπάσει την ψήφο τους. Κύριοι, ο κυπριακός λαός περίμενε μεγαλύτερη σοβαρότητα από τους δυο μέχρι τώρα κορυφαίους πολιτικούς και πολιτειακούς αξιωματούχους αυτού του τόπου. Κύριοι, οι πολίτες δεν τρώνε «κουτόχορτο». Μπορούν να κρίνουν, έχουν μυαλό και σκέφτονται. Δεν είναι «βλαμμένα» ούτε και αφελή, όπως θέλετε να νομίζετε, τα νέα παιδιά, οι συνομίληκοί μου, οι οποίοι θα προσέλθουν στις κάλπες. Και ταυτόχρονα, ούτε και ο συνταξιούχος θα πειστεί με τα ευχολόγια σας και τις εύκολες, πλην ανέφικτες προεκλογικές σας δεσμεύσεις, αλλά ούτε και ο πολύτεκνος, ούτε και ο αγρότης, ούτε και ο μισθωτός, ούτε και ο φοιτητής, ούτε και ο ασθενής. Κανένα δεν πρόκειται να ξεγελάσουν οι προεκλογικές σας ατάκες, γιατί όλοι αυτοί και όλοι εμείς νιώσαμε την κοινωνική αναλγησία του κράτους όλα αυτά τα 5 χρόνια. Νιώσαμε ότι ενώ βελτιώνονταν οι οικονομικοί δείχτες, η καθημερινότητά μας και η οικονομική μας ευχέρεια μειωνόταν ακόμα πιο πολύ.

Ο κ. Παπαδόπουλος, ο οποίος αποδίδει μόνος του στον εαυτό του τα εύσημα και βάζει μόνος του άριστα στην εσωτερική και οικονομική του πολιτική, κυβερνούσε μαζί με τον κ. Χριστόφια αυτά τα 5 χρόνια, στα οποία οι πολίτες είδαν το εισόδημά τους να συρρικνώνεται και το κράτος να μένει απαθές απέναντι στα προβλήματα και τα δίκαια αιτήματά τους. Άρα, γιατί εγώ, εσύ, εμείς να υποστηρίξουμε ξανά τους υπεύθυνους για τη δεινή οικονομική μας κατάσταση; Γιατί να εμπιστευθούμε τον ίδιο κυβερνήτη, τον Τάσσο Παπαδόπουλο για δεύτερη φορά; Ποια είναι αξιοπιστία του πολιτικού του λόγου και ποια η διασφάλιση ότι όσα μας υπόσχεται τώρα θα τα κάνει πράξη; Σύμφωνα μάλιστα με τον πρώην εταίρο του στην κυβέρνηση, τον «σύντροφο» Χριστόφια, οι υποσχέσεις που τώρα μας αραδιάζει ο κ. Παπαδόπουλος είναι ό,τι δεν υλοποίησε την πρώτη πενταετία. Δηλαδή, κύριε Παπαδόπουλε, μας σερβίρετε ξαναζεσταμένο φαγητό;

Και κάτι άλλο: αν ο κάθε υποψήφιος ανοίγει το στόμα του και λέει ό,τι του κατέβει, καταστρώνει εκθέσεις ιδεών απλώς και μόνο, για να παρασύρει τους πολίτες και να τον ψηφίσουν, τότε ο πολιτικός λόγος έχει πρόβλημα. Νομίζω ότι όλοι συμφωνούμε ότι οι υποψήφιοι σε μια προεκλογική αντιπαράθεση πρέπει να προσπαθούν να κερδίσουν την εμπιστοσύνη του εκλογικού σώματος με την αξιοπιστία του προγραμματικού τους λόγου. Ενός προγράμματος, το οποίο θα στηρίζεται σε μια λογική επιχειρηματολογία και θα προβλέπει και την παραμικρή οικονομική λεπτομέρεια, ώστε να εξασφαλίζεται η πλήρης εφαρμογή του. Όταν αυτός όμως ο προγραμματικός λόγος είναι ένα συμπίλημα, ένας αχταρμάς εύκολων λόγων και λαϊκίστικων «θα», τότε τα πράγματα για ένα τόπο είναι δύσκολα. Χάνεται η αξιοπιστία της πολιτικής ως ιδέας και ως πρακτικής, αφοί όσα λέγονται προεκλογικά, μένουν μόνο στα χαρτιά, δεν εφαρμόζονται ποτέ. Καταστρέφεται η σχέση εμπιστοσύνης πολίτη και πολιτικού και τίποτε δεν πρόκειται να πάει κατ’ ευχή για αυτόν τον τόπο. Αν είναι τέτοιο επίπεδο πολιτικού λόγου που θέλουμε ως κράτος και κοινωνία, τότε ας επικροτήσουμε τους συβαρίτες πολιτικούς, της μαλθακότητας, του λαϊκισμού, της δημαγωγίας, των εύκολων σχεδιασμάτων και λόγων. Αν όμως θέλουμε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος και αν θέλουμε να αισθανόμαστε ότι ο πολιτικός είναι δίπλα μας με πρακτικές λύσεις για τα προβλήματά μας και όχι με λόγια εύκολα και ανεφάρμοστα, πρέπει να εμπιστευτούμε νέους ανθρώπους με όραμα και σχεδιασμό. Νέους ανθρώπους, οι οποίοι θα μιλούν τουλάχιστον τη γλώσσα της αλήθειας. Μιας αλήθειας που μπορεί ορισμένες φορές να μην μας αρέσει, αλλά θα ξέρουμε τουλάχιστον ότι οι νέοι αυτοί πολιτικοί, σε αντίθεση με τους πολιτικούς του ’60 που υπόσχονται τα πάντα και ύστερα αθετούν τις περισσότερες υποσχέσεις τους, θα είναι ειλικρινείς και σταθερά δίπλα μας.

Δευτέρα 11 Φεβρουαρίου 2008

New York, London, Strakka…

New York. Όλοι θα έχετε δει από τους δέκτες των τηλεοράσεών σας το θέαμα των αυτοκινητοπομπών που μεταφέρουν τον Πρόεδρο των ΗΠΑ George Bush. Προπορεύονται ειδικοί αντιτρομοκρατικοί ουλαμοί, μπας και χτυπήσει ο Μπίν Λάντεν, ακολουθούν ειδικά ραντάρ, μπας και πλακώσει καμιά ρουκέτα από τον Ιρανό πρόεδρο, και μετά από καμιά διακοσαριά ασφαλίτες του FBI εμφανίζεται σε θωρακισμένη λιμουζίνα ο πιο διάσημος ηλίθιος του κόσμου. Βίος και πολιτεία του George Bush. Ενός βλακός που αυτοαποκαλείται πλανητάρχης και που έχει αιματοκυλίσει την ανθρωπότητα. Και να τύχει και επισκεφτεί και πάει και καμιά «ειρηνευτική» αποστολή – ο Θεός να βάλει το χέρι του – η σύνθεση της αυτοκινητοπομπής ενισχύεται με πυραύλους εδάφους – αέρος και ειδικές αποστολές F – 16. Είναι να τρελαίνεται κανείς. Και όλα αυτά, για να διασωθεί ο πιο διάσημος ηλίθιος του κόσμου.
London. Θα έτυχε να δείτε και καμιά αυτοκινητοπομπή με την Θάτσερ παλαιότερα ή πιο πρόσφατα με τον Τόνυ. Τον Τόνυ, το super boy. Τον Τόνυ του Ιράκ, τον Τόνυ των σκανδάλων… Θωρακισμένη μερσεντές απαραίτητη. Και φυσικά οι πράκτορες της Scotland Yard σε επιφυλακή. Δεν είναι τυχαίο πρόσωπο ο/η πρωθυπουργός της Βρετανίας.
Strakka… Ένας λεβέντης, ένας αγωνιστής, μια κορυφαία προσωπικότητα της πολιτικής σκηνής μιας τοπικής υπερδύναμης, πρέπει να διαφυλαχθεί. Η αυτού εξοχότης, ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας – ο απερχόμενος δηλαδή – ο «εθνάρχης» Τάσσος Παπαδόπουλος περνάει από τους δρόμους μιας περιφερειακής υπερδύναμης, της Κυπριακής Δημοκρατίας. Υπερδύναμης, κυρία μου. Είμαστε η πρώτη χώρα στην εξαγωγή… χαλλουμιού. Με το χαλλούμι κινούμε τις πολιτικές εξελίξεις της περιοχής. Ο πρόεδρος λοιπόν μιας τέτοιας χώρας χρειάζεται μια ανάλογη προστασία. Μια θωρακισμένη λιμουζίνα και καμιά πενηνταριά ασφαλίτες, μπας και τύχει να κόψει τον δρόμο κανένας κάτοικος του Ακάμα τζαι σύρει του καμιά τομάτα…
STOP! Σε τι χώρα ζούμε, Παναγία μου; Τι αλαζονεία είναι αυτή, κύριε Παπαδόπουλε; Σκεφτείτε τουλάχιστον ότι κινδυνεύουν οι αστυνομικοί που σας συνοδεύουν. Είναι το δεύτερο ατύχημα της προεδρικής αυτοκινητοπομπής, που βλέπει το φως της δημοσιότητας. Και όσοι από σας οδηγούνε στους δρόμους της πρωτεύουσας θα ξέρουν ότι όταν η προεδρική αυτοκινητοπομπή περνά παραλύουν τα πάντα. Ακόμα λίγο θα βαράμε προσοχή! Και επειδή είναι τόσοι πολλοί οι αστυνομικοί της προεδρικής αυτοκινητοπομπής είναι φυσικό να δημιουργούνται ατυχήματα και να κινδυνεύουν ζωές, κυρίως αν τύχει να περνάει η Αυτού εξοχότης σε ώρες αιχμής. Να με συγχωρεί η χάρη σας. κύριε Παπαδόπουλε, αλλά αυτό είναι, φρονώ, ζήτημα μείζονος πολιτικής σημασίας. Δεικνύει την αλαζονεία σας και την καθεστωτική σας αντίληψη σχετικά με την εξουσία. Αυτό δεν είναι κάτι που πρέπει να εκπλήττει τους πολίτες. Τα στελέχη του επιτελείου σας κηρύττουν καθημερινά ότι όποιος ασκεί κριτική στους χειρισμούς σας όσο αφορά στο κυπριακό, είτε είναι συνήγορος της Τουρκίας, είτε υποσκάπτει τους θεσμούς. Δηλαδή, κ. Παπαδόπουλε, εσείς είστε η προσωποποίηση των θεσμών; Όποιος διαφωνεί με τους χειρισμούς σας είναι προδότης; Όποιος διαφωνεί μαζί σας σε επίπεδο πολιτικών χειρισμών σας υβρίζει επί του προσωπικού; ΕΛΕΟΣ! Τέτοιαν αλαζονεία πρώτη φορά βλέπω στην ζωή μου. Ο λαός όμως δεν τρώει ούτε τα… λάχανά σας, ούτε το κουτόχορτό σας. Και θα το δείτε…

TRIANTAFYLLO – Themos HELLAS PRODUCTIONS

Κάποιων δημοσιογράφων το θράσος και η αλαζονεία έχουν ξεπεράσει τα όρια. Απειλούν ανθρώπους από τηλεοράσεως και ωστόσο μένουν ανενόχλητοι. Κανείς δεν τους εγκαλεί ή έστω κανείς δεν τους θυμίζει ότι η δημοσιογραφία ως λειτούργημα διέπεται από κανόνες δεοντολογίας και στόχο της έχει τον άνθρωπο. Όχι για να εξευτελίσει, όχι για να τον μειώσει, όχι για να τον τσαλαπατήσει, αλλά για να τον βοηθήσει να δει την αλήθεια και να βρει τον σωστό βηματισμό στην ζωή του. Ωστόσο, κάποιοι δημοσιογράφοι είναι λαμόγια. Τα παίρνουν χοντρά από τους κρατούντες, γίνονται παπαγαλάκια της εξουσίας, για να σώσουν το τομάρι τους και να ικανοποιήσουν την ναρκισσιστική τους αλαζονεία τους. Κάποιοι μάλιστα έφθασαν στο σημείο να καρφώνουν τους «φίλους» τους, γιατί είναι οι super αδιάφθοροι προασπιστές του δημοσίου καλού. Περιττό να σας πω, ω εκλεχτοί δημοσιογραφικοί καρεκλοκένταυροι, ότι ο κόσμος δεν σας εμπιστεύεται πια. Ξέρει την αλήθεια: για τις μίζες σας, τα DVD σας, τις μυστικές συναντήσεις σας με τους κρατούντες. Ε όχι όμως να βγαίνετε και από πάνω και να απειλείτε και τους καλλιτέχνες. Η σάτιρα δεν έχει να φοβηθεί τίποτα. Αντιθέτως, είναι πάντα δίπλα στους πολίτες. Αποκαλύπτει τις σκοτεινές πτυχές προσώπων και καταστάσεων. Σχολιάζει δηκτικά – ναι, δηκτικά – κοινωνικές κακίες και αδικίες. Και θα συνεχίσει να το κάνει. Δεν σας φοβάται. Η σάτιρα – ο Λαζόπουλος, ο Χάρυ Κλύνν, ο Σωτήρης Μουστάκας από εκεί που βρίσκεται – στέλνει χαιρετίσματα στη βλακεία σας. Ξέρει ότι κάποιοι δημοσιογράφοι σέρνονται μέχρι το επίπεδο της κλειδαρότρυπας, για να κερδίσουν την είδηση. Ξέρει ότι κάποιοι δημοσιογράφοι είναι τραμπούκοι. Αλλά η σάτιρα δεν θα σιωπήσει. Θα σας τα ψάλλει. Ας είν’ καλά τα Τσαντίρια…